Oh, jij bent degene met de geruite schoenveters
In de zomer van 1982 ging Joyce Harmon, verpleegster op de intensivecareafdeling (ICU) van het Hartford Hospital, na een vakantie weer aan het werk.
Tijdens die vakantie had ze een nieuw paar geruite schoenveters gekocht, die ze toevallig droeg op haar eerste dag terug in het ziekenhuis. Die dag was ze betrokken bij het reanimeren van een patiënt, een vrouw die ze niet kende, en gaf ze haar medicijnen.
De reanimatie was succesvol en de volgende dag zag Harmon de patiënt toevallig, waarna ze een gesprek hadden waarvan de essentie (niet noodzakelijk een woordelijk verslag) als volgt is (J. Harmon, persoonlijke communicatie, 28 augustus 1992):
De patiënt, die Harmon zag, zei vrijwillig: “Oh, jij bent degene met de geruite schoenveters!”
“Wat?” antwoordde Harmon verbaasd. Ze zegt dat ze zich duidelijk herinnert dat haar nekharen overeind gingen staan.
“Ik zag ze,” ging de vrouw verder. “Ik keek naar wat er gisteren gebeurde toen ik stierf. Ik was daarboven.”