Ik voelde dat ’thuiskomen-gevoel’ van warme, diepe, onvoorwaardelijke liefde die op mijn terugkeer wachtte.

Maar om dat te vergelijken met wat ik nu voelde, zou zijn als het vergelijken van een druppel zeewater met de oceaan.

…

Mijn dood was niet gewoon voor altijd in slaap vallen in een staat van niets. Het was eerder een ontwaken in een realiteit die ik me niet kon voorstellen.

Terwijl ik werd begroet door degenen van wie ik hield, voelde ik me alsof ik oploste in de meest intense liefde die ik ooit had gekend. De liefde rolde over me heen als de golven van een grote tsunami; een blije, vreugdevolle liefde vol verwachting, belofte en afsluiting.

Verder lezen (bron)

Ik voelde hoe elke ader, elk orgaan en elke cel in mijn lichaam zich vulde met vrede, mededogen, liefde en acceptatie terwijl ik samensmolt.

Het proces voelde als een eeuwigheid, maar een fractie van een seconde en ik was snel door naar de andere kant, een plek zonder einde of begin zover het oog reikte, het was het helderste witte licht dat een verhoogde ‘superliefde’ uitstraalde die verder ging dan wat ik net met de muur had ervaren.

Het licht was verbazingwekkend helder maar niet pijnlijk om naar te kijken, het licht was niet zomaar een licht, het was de kracht van liefde.

Verder lezen (Bron)