Hoewel ik ook een veel donkerdere plek te zien kreeg waar mensen niet leken te weten dat ze uit hun lichaam waren getreden en elkaar voortdurend bevochten om materiële zaken. Materiële bezittingen waren hun focus en alle handelingen waren daar op zichzelf gebaseerd. Boven hen wachtte ook een legioen wezens.
Telkens wanneer iemand opkeek en God om hulp vroeg, werden ze naar een andere plek gebracht, een plek die vrediger was en meer afgestemd op God en Gods liefde.
Ze vertelden me dat ik naar mijn leven moest kijken en toen verschenen er scènes als een 3D hologram. Ik was in staat om mezelf opnieuw te ervaren in al deze gebeurtenissen in mijn leven, maar net zo belangrijk, ik was in staat om de impact van mijn acties en woorden te ervaren op die andere mensen met wie ik had gecommuniceerd.
Niet een van de geesten veroordeelde me voor de pijnlijke dingen die ik had gedaan of niet had gedaan, maar ik voelde me er in mijn eigen hart zo droevig en verdrietig over.
Het leek allemaal heel snel te gaan, maar het had een enorme impact op me. Ik kreeg de indruk dat deze spirituele wezens bij me waren geweest en me hadden geholpen mijn leven te plannen voordat ik werd geboren. Ze lieten me weten dat ik in staat zou zijn om terug te keren naar mijn leven, als ik daarvoor zou kiezen.
Toen lieten ze me via hetzelfde scherm een aantal toekomstige gebeurtenissen in mijn leven zien als ik ervoor zou kiezen om ernaar terug te keren. Sommige gebeurtenissen zouden zeker plaatsvinden en sommige gebeurtenissen waren mogelijk maar niet definitief.
Ik wist niet zeker waarom ik niet beoordeeld werd. Ik wilde zo graag door die poort voor me lopen. Ik kon de bedrijvigheid achter die enorme hemelpoort horen.
Het glinsterende Oog van God liet me toen voor een minuut of twee zien wat er achter de hemelpoort was.
Het waren prachtige Zielen, die allemaal spraken over ons op Aarde en hoe ze ons konden helpen. Het eerste waar ik getuige van was, was een ovale tafel van licht. Deze Zielen spraken over individuen, want ik hoorde opmerkingen als: ‘zij en hij hebben… nodig’, ‘We hebben dit voor haar en hem geregeld’.
De volgende tafel was groter en die Zielen spraken op een manier waarvan ik begreep dat ze groepen hielpen.
De derde tafel van Licht had meer Zielen om zich heen en zij spraken ook over groepen en ik voelde sterk de ernst aan die tafel.
Het enige wat ik wilde was naar de hemel kunnen gaan en elke baan doen die op me wachtte. Ik had altijd tegen God gezegd: ‘Ik ben zo waardeloos en als u me in de hemel laat, zal ik voor eeuwig en altijd de vloeren vegen.
Ik wilde achter de sluier gaan. Ik dacht eraan en verwachtte half dat ik erin gezogen zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik kreeg te horen dat ik dat rijk nog niet kon betreden, omdat ik terug moest naar mijn lichaam en dat wat achter het gordijn was, gereserveerd was voor als mijn leven op aarde voorbij was.
Ik vroeg hoe het daarachter was. Er werd me verteld, of beter gezegd, gevoeld, dat het een en al vrede, liefde en begrip was.
Ik begreep dat gedachten vorm creëren. Dus stelde ik mezelf voor in een enorm glorieus huis. Het was vreemd, want ik voelde mijn eigen ego. Ik had mijn ego nog nooit los van mezelf gevoeld. Mijn ego wilde een groot, uitgebreid huis, maar niet elke andere ziel had behoefte aan een groot, enorm huis.
Ze creëerden allemaal iets voor zichzelf dat helend was, en ik wist dat achter dat gordijn heling en liefde, begrip, alles zonder de aanwezigheid van ego of oordeel wachtte.
Ik wist dat ik de enige was die mezelf beoordeelde. Ik oordeelde zelfs over mijn huis! Ego was geen onderdeel van het hiernamaals. Ik kon een aantrekkingskracht voelen in het midden van mijn wezen en ik wist dat mijn resterende tijd daar zeer beperkt was. Ik wilde niet weg. Ik voelde me te compleet en heel. Ik voelde me geliefd! Echte liefde, niet het soort dat doorspekt was met oordelen en kritieken. Ik maakte deel uit van iets – ik was niet anders, ik was hetzelfde. Ik vroeg – met mijn gevoelens – of ik alsjeblieft een vluchtige glimp mocht opvangen van hoe het zal zijn als het mijn tijd is om te sterven.
Plotseling, zonder waarschuwing, hoorde en voelde ik het luidste feest! Ik voelde en zag mijn ouders en vrienden en een miljoen andere wezens voor me klappen, me welkom thuis heten.
Ik zag het helderste licht dat ik ooit had gezien. Het was als warme stroop en het vulde elk spikkeltje van mijn wezen. Het licht was liefde, pure liefde. Het was zo spectaculair dat ik huil terwijl ik dit opschrijf.
Ik was gewild. Ik was geliefd. Ik was nodig. Ik had het gevoel dat er een plek op me had gewacht en dat die op me zou wachten als het echt mijn tijd was.
Die warme zonneschijn, dik stroopgeel licht, leefde met gevoelens, overvloed en zelfvergeving. Voor een fractie van een seconde wist ik hoe het voelde om vrij te zijn van alle wereldse gehechtheden en dat begrip zal me altijd bijblijven. Te weten dat ik de scheppende kracht in mijn eigen leven ben – dat wat ik denk en voel over anderen en mezelf mijn omgeving beïnvloedt. Ik hoefde niet op een bepaalde manier te denken om geaccepteerd te worden. Ik was het gewoon.
Ik stond in het prachtige licht en begreep dat ik dat elke dag van mijn leven in me meedraag. Het heeft me niet verlaten. Het is een deel van mij.
Zodra ik me dat realiseerde, voelde ik een ruk naar achteren – boem, geen afdaling naar achteren met kleuren en schoonheid zoals op de heenweg. Ik was gewoon weer terug waar ik was begonnen, in mijn donkere slaapkamer. Ik begon meteen te huilen.
Ik kreeg te zien dat alles met een reden was gebeurd en dat alles wat zou *gaan* gebeuren ook met een reden zou zijn. Het universum was volmaakt en prachtig logisch.
Ja, God is een manifeste perfecte, hartverscheurend complete, hooggeëvolueerde liefde. Toch is hij een wezen met een ziel en identiteit.
Mijn gevoel was dat we allemaal op weg zijn naar die liefde en naar God. Het belangrijkste doel is liefde en het realiseren van de bron, die God is.
Wat kan zijn is zo mooi en juist. Anderen, alle anderen, zelfs de natuur en kostbare dieren tellen mee. Ons doel, ons doel is God en zijn volmaakte liefde om voortdurend te leren en God te dienen.
We moeten elkaar liefhebben en dienen, van onszelf houden en spiritueel groeien. Maar we hebben de vrije wil om op elk moment niet op één lijn met God te staan.
We moeten Gods liefde begrijpen, het tegenovergestelde ervan begrijpen en begrijpen hoe destructief en verkeerd het is, en dan naar God reiken om een mooi en volledig liefdevol bestaan te hebben.
Uiteindelijk doet het er niet toe of je dit allemaal weet, behalve dat het je spirituele praktijk versterkt en hoe we in de wereld staan. Als er maar één manier was, zou er maar één van ons zijn. De paradox is dat er maar Eén van ons is!
Net zoals jij jezelf beter wil leren kennen, doet God dat ook. Wanneer wij zelfverwerkelijkt worden, wordt God dat ook. Het eeuwige verlangen van de geest van God wordt eeuwige vrede wanneer de Mensheid opstijgt/zelfrealiseert. Dit is waar het ondraaglijke verlangen stopt.
Ik vraag me niet langer af: “Wie ben ik?” of “Waarom besta ik?”.
Ik vraag me nu af: “Wat wil ik creëren? Mijn antwoord is niets minder dan de Hemel op Aarde.
Wil je een einde maken aan de epische tragedie van afscheiding van je Zelf? Wil je je herenigen in eeuwige gelukzaligheid? Wil je door de sluier van illusie kunnen kijken? Wil je de Hemel op Aarde creëren?
Heb iedereen lief, wees blijmoedig in je dienst en zoek je dagelijkse spirituele oefening, wat je ook maar dichter bij God brengt. De pijn van discipline is veel minder dan de pijn van spijt. Het is eigenlijk extatisch. Het enige wat je hoeft te doen is oprechte wil tonen, en je zult worden ontmoet door onvoorstelbare genade en mededogen. Het is zo gemakkelijk, maar toch doen zo weinigen van ons het echt.
De enige manier om een einde te maken aan het voortdurende verlangen van de denkgeest van God is de cyclus van reïncarnatie te beëindigen.
De enige manier om de cyclus van reïncarnatie te beëindigen is door verlichting te bereiken. De snelste, meest pijnloze manier om verlichting te bereiken is door de discipline van spirituele oefening.
Men kan bewuster/ liefdevoller en bewuster worden als het resultaat van verlichting of men kan verlicht worden als het resultaat van bewuster/ liefdevoller en bewuster zijn.
Genade leidt ons uiteindelijk allemaal in de goede richting. De mensheid zal slagen. We zijn niet alleen en we mogen niet falen.
Waarom denk je dat verlichte wezens die hun lichaam op verzoek kunnen verlaten nog steeds onder ons zijn? Waarom denk je dat wezens die bewust waren in de baarmoeder ervoor kozen om te reïncarneren? Waarom zou iemand die in staat is het Nirvana te ervaren ervoor kiezen dat niet te doen?
Als je eenmaal voorbij de sluier van illusie bent, is er geen grotere vreugde dan Eenheid. Deze wezens hebben het ultieme offer gebracht om dienstbaar te zijn. Deze wezens hebben tijdelijk het Nirvana opgegeven zodat God zelfverwerkelijkt kan worden.
Goddelijke Wil is pure liefde en bewustzijn zijn. Vrije Wil is alles zijn, ook dat wat geen zuivere liefde en bewustzijn is. Vrije Wil staat ook bekend als de Wet van Verwarring. Het is een Zelfopgelegde test.
“Ik zei toen tegen Jezus dat ik te moe was om terug te gaan naar de aarde, dat het leven verschrikkelijk moeilijk was en dat veel mensen gemeen, egoïstisch, ontrouw en ongeïnteresseerd in onvoorwaardelijke liefde waren. Ik vertelde Hem dat ik het niet zou redden.
Hij keek me aan en stond plotseling in de ruimte voor me. Hij werd 9 of 10 voet groot. Toen zei hij: “Yvonne, ik zal je vullen met mijn kracht en energie.” Ik voelde hoe een ongelooflijke energie mijn hele wezen vulde; elke kern van mijn wezen was gevuld met deze regenererende energie.
Hij zei toen tegen me (alles is telepathisch in de hemel) “Ik heb zoveel liefde voor mijn baby’s (waarmee ik ons bedoelde) en ik zei dat ik het begreep. Hij ging verder: “Ik wil je laten zien hoeveel.”
Hij nam mijn ‘hart’ of mijn wezen, mijn identiteit, de energie die ik ben, en Hij versmolt het, vermengde het met Zijn hart en voor een moment waren we Eén. Ik kon al Zijn gevoelens van liefde voelen. Het was overweldigend – golven van liefde, van energie, miljoenen aan liefde gerelateerde emoties, licht, kracht, liefde. Zo sterk dat ik Hem werd.
Ik was Jezus, net zoals ik Yvonne was, ik voelde elke atoom van deze krachtige hemelse explosie van liefde, bij gebrek aan betere woorden.
Het stopte plotseling en zonder woorden, alleen een weten, begreep ik dat mijn tijd met Jezus in de Hemel ten einde liep en dat het tijd voor mij was om terug te komen op aarde.
De liefde van de hemel heeft me op de been gehouden met een compleet hernieuwde vreugde.”
Ik heb zo lang geprobeerd om die beproevingen in een soort kader te passen, om ze te begrijpen. Ik wist niet dat de waarheid niet door mijn overtuigingen of ideeën zou komen, maar door de krachtige energie van God die mij aan deze kant, de kant van de geesten, vervulde. Het gewicht van elk van die pijnen verliet me en werd vervangen door Zijn vrede, als een tedere omhelzing van vader tot kind, die me verzekert dat alles goed is.
Ik gaf mezelf volledig over aan God. Hij hield mijn hele bestaan vast. Zijn licht stroomde uit me, straalde uit mijn botten, stroomde uit elke haarlok, zelfs mijn wimpers gloeiden en tintelden van Zijn licht en liefde.
God trok me terug naar Zijn kern, waar ik altijd al thuis hoorde. Ik stond mezelf toe om dichter en dichter naar Zijn centrum te gaan. Toen was het plotseling niet meer extern, maar intern! De bron van het heldere licht woonde in het diepste van mijn wezen. Gods geest die in mij woonde, in mijn hart, mijn geest, mijn ziel! Voor het eerst begreep ik dat God uitgestrekt en persoonlijk was, en lang geleden op mijn uitnodiging zijn intrek had genomen in mijn geest. Ik had het gevoel dat ik uit elkaar zou barsten van vreugde en zou exploderen in licht, waarvan de stralen de verste uithoeken van het universum zouden bereiken. Ik dook in het licht en wilde nooit meer terugkeren naar het aardse rijk.
Toen werd ik plotseling gestopt. Ik wist dat ik dit pad niet kon vervolgen… nog niet. Ik verlangde ernaar om te blijven, om de vonk van mijn bestaan te bereiken, maar het mocht niet zo zijn. Het licht werd zwak en ver weg en ik werd ongerust, terwijl ik tot God riep: “Alsjeblieft! Geef me tenminste de herinnering hieraan! Ik heb het gevoel dat ik alle hoop verlies als ik niet tenminste dat kan hebben.”
Ik werd wakker in mijn ziekenhuisbed… de herinnering aan mijn tijd aan de andere kant hield me diep in mijn binnenste vast.
Ik heb sinds mijn NDE grote veranderingen meegemaakt en zie het leven nu op een hele nieuwe manier. De belangrijkste les die ik geleerd heb sinds mijn ervaring, de boodschap die ik met de wereld wil delen, is dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Het leven, tenminste in de westerse cultuur, leert ons om onafhankelijk te zijn. Vanaf het moment dat we onze eerste adem uitblazen, worden we in een maatschappij van separatisme gegoten. We bouwen letterlijk en figuurlijk hekken en muren om anderen buiten te houden. Naarmate we volwassen worden, worden deze afscheidingen slagvelden die ons verder van elkaar scheiden… zelfs van de God die ons geschapen heeft.
Deze onafhankelijkheid is verwarrend en in strijd met wat onze geesten nodig hebben en verlangen. Het brengt ons in een levenslange strijd met onze essentie en wordt de bron van alle conflicten. Als we als kinderen van God ooit echt een verschil willen maken, moeten we eerst tot het inzicht komen dat we door onze Schepper met elkaar verbonden zijn. Ik ben in de geest verbonden met de misdadiger, de bedelaar, de zieke. Door deze waarheid te erkennen, realiseer ik me dat ik ook de weg van de dief, de verarmde of de bedroefde had kunnen gaan.
Ik kwam terug van mijn BDE met een beter begrip van de kracht en macht die onze Schepper aan ieder van ons heeft gegeven. We hoeven niet werkeloos naar de hemel te staren, wachtend tot God de problemen hier op aarde oplost. Hij is hier bij ons! Hij rust ons uit met Zijn liefde, zodat we kunnen samenwerken en de zorg voor elkaar voor elkaar kunnen krijgen.
Deze kennis heeft me een gevoel van vrede gegeven. Piekeren heeft geen zin meer, want ik weet dat alles meewerkt ten goede, als we kiezen voor de liefde van God. Ik word minder snel boos en ben minder snel gekwetst. Waarom zou ik boos of gekwetst zijn? Als iemand mij onrecht aandoet, voel ik compassie; ik begrijp dat ik ooit een leven heb geleefd dat op mijzelf was gericht en dat ik daardoor anderen heb gekwetst. Ik loop langer en mijn glimlach is eindelijk oprecht, niet slechts een masker dat ik draag. Ik streef ernaar om Gods liefde in gedachten te houden als ik spreek en mijn woorden zo te peilen dat ze anderen geen pijn doen.
Dank U, God, voor mijn tijd in de leegte en in het licht. Ik voel me nu “echt”. Ik sprint naar liefde en verwerp angst. De muren zijn afgebrokkeld en ik sta op het puin… klaar om Gods grote en glorieuze doel in mijn leven te vervullen.
