Toen ik een jonge, alleenstaande vrouw was die in mijn geboortestad Londen in Engeland woonde, werd ik in het Memorial Hospital opgenomen met ernstige complicaties na een mislukte abortuspoging die ik in de badkamer van mijn appartement had uitgevoerd. Omdat ik katholiek was opgevoed, probeerde ik de ongewenste zwangerschap in het geheim en alleen te verwerken. Nadat ik veel bloed had verloren en het erg koud had gekregen, belde ik een ambulance om me naar het ziekenhuis te brengen.
…
Op dat moment herinner ik me dat ik me afvroeg of ik gestraft zou worden voor de moord op mijn kind en of ik daarmee ook mezelf zou doden. Ik kon zien dat Hij al mijn gedachten en gevoelens kende. Voor ik het wist zag ik een slapende baby waarvan ik wist dat ik het was.
…
Hij liet me een prachtige glanzende bel zien die naast me zweefde. Daarin zag ik een kleine baby die borstvoeding kreeg. De baby werd een peuter en begon naar me toe te lopen, nog steeds in de bel. Toen veranderde het beeld van een jongen in een tiener en hij bleef ouder worden tot hij een volwassen man was. Wie is dat? vroeg ik. Uw zoon Michael, was het antwoord. Ik herinner me dat ik me erg opgelucht voelde dat ik zijn kans op leven niet had verpest.
Een stroom van angstige gedachten stroomde mijn hoofd binnen. Ik was niet eens getrouwd en kon mezelf nauwelijks onderhouden, hoe kon ik een zoon opvoeden? Zou hij me ooit kunnen vergeten of vergeven omdat ik hem na vier maanden probeerde te aborteren? Hoe kon ik dit ooit alleen doen zonder hulp?
Ik zag een flits van mezelf met een man waarvan ik wist dat hij mijn toekomstige echtgenoot zou zijn en hij hield het 2-jarige jongetje vast dat ik op de foto zag. Voor het eerst stond ik mezelf toe liefde te voelen voor de baby die ik droeg. Alle schaamte, complicaties en ontberingen die ik had gebruikt om mijn abortus te rechtvaardigen leken erg zwak en egoïstisch.