Ik schreef een zelfmoordbriefje en schudde vijf kalmeringsmiddelen uit…
Ik voelde mezelf in een heel hoog tempo door deze tunnel bewegen ….
…, maar de stem leek mijn schrik te begrijpen en verlichtte deze met de volgende woorden:
“Dit is een hel die je zelf hebt gecreëerd. Je zou uiteindelijk terug moeten gaan naar de aarde en een nieuw leven helemaal opnieuw moeten ervaren, geconfronteerd met dezelfde moeilijkheden als in dit leven. Tot die tijd zul je bij deze verloren en verwarde zielen blijven. Zelfmoord is geen ontsnapping.”
Ik kreeg een panoramisch overzicht van mijn leven te zien. De laatste vijf jaar, die zo belast waren met alcoholmisbruik, waren de pijnlijkste dingen, de pijnlijkste herinneringen die ik me zelfs maar kon voorstellen.
Ik kreeg een beeld te zien van het effect dat alcohol op het leven van mijn jonge kinderen had veroorzaakt en het effect dat het op hun toekomst zou hebben. Ik zag het verdriet dat mijn kinderen zouden voelen bij het verlies van hun gezin en mij. Ik zag dat hun moeder niet goed voor hen zou zorgen en dat ze uiteindelijk in een pleeggezin terecht zouden komen.
Ik kreeg ook een voorproefje van hoe mijn alcoholisme het leven van mijn kinderen zou beïnvloeden als ik zou blijven drinken op de manier waaraan ik gewend was geraakt en in die familierelatie zou blijven. Ik zag dat alle drie de kinderen, twee jongens en een meisje, mijn slechte voorbeeld zouden volgen en uiteindelijk allemaal de fles zouden gebruiken om aan de dagelijkse stress van het leven te ontsnappen, totdat ze op hun beurt ook alcoholisten zouden worden.
Het beeld van mijn kostbare jonge dochter die opgroeide en trouwde met een alcoholist die haar uiteindelijk zou slaan en incestueuze relaties zou opdringen aan hun vier dochters, was meer dan ik kon verdragen. Het was als een klap in mijn gezicht. Een enorme realiteitscheck.