De tijd zelf werd plotseling oneindig en irrelevant.
Dit leek een natuurlijke progressie te zijn; er was een automatische terugblik op mijn hele leven – elke gebeurtenis die ik ooit heb meegemaakt, compleet met emoties (maar objectief bekeken) – die als een panoramische film voor en achteruit rolde.
Van geboorte tot dood, op een lineaire manier, waargenomen zonder verdriet of wroeging. Maar in “aardse tijd” duurde het (naar mijn beste schatting) maar een kwart seconde. Toch leek het alsof ik weken bezig was met het naspelen van mijn leven. Toen het eenmaal voltooid was, waren er een paar instructies die meer automatisch gingen, maar toen werd ik ondergedompeld in oneindige vrede; gelukzaligheid; extase. Onvoorstelbare liefde; begrip zo groot, krachtig; zo ontzagwekkend dat het menselijk onbegrijpelijk is.