Ik merkte ook dieren en andere zielen om me heen op, zoals een boze buschauffeur in Seattle, een vrouw die een vervelende spin doodde in Ripley, WV, een insect dat een trein raakte in Oklahoma. Al deze gevoelens werden in een fractie van een seconde gevoeld en leken een eeuwigheid te duren. Ik voelde liefde, haat, hongersnood, ontzag, vernietiging, revolutie, zorgzaamheid, hoop en een spervuur aan andere gevoelens. Wat zo grappig was, is dat ik me het doel van dit alles realiseerde. Ik begreep de betekenis van hongersnood, het doel van opsluiting, de glorie van kansen.
Waarom stopt God het geweld niet? Omdat God er in de eerste plaats niet mee begonnen is. Toen God ons naar zijn evenbeeld schiep, gaf hij ons letterlijk de macht om ons eigen lot te kiezen, maar niet dat van anderen. Ik denk dat toen God de mens schiep, hij dat deed uit een verlangen om de werken die Hij de aarde schonk met anderen te delen. Gods schepping van een bloem, of het Sequoia-bos, of een zoemende vogel, kleine wonderen die zich ontvouwen tot meesterplannen die draaien om nooit eindigende cycli van zelfvernieuwing.
Ik denk dat de wereld waarin we nu leven alleen door ons is geschapen. Ja, wij kozen voor alle pijn, al het geweld, al de pijn en het lijden. We kozen ook voor de beloning voor onze offers, de liefde en zorg, de glimlach van onze geliefden, de geur van rozen, de aanraking van een ander, de vrijheid om vrij te zijn, de wijsheid om vooruit te kijken en het fail/safe systeem zodat we niet in de war zouden raken door dit alles. Ik geloof dat God onze mentor, leraar en gids is. Hij houdt van ons en wil ons zien groeien.