Toen werd de kamer helemaal wit, niet helder, maar gewoon wit van kleur.
Toen ik weer iets kon zien, zag ik wijlen mijn vader, helemaal in het wit, met een zachte mantel aan. Mijn overleden moeder lag naast hem en de ouders van mijn overleden moeder lagen naast haar. Ik was niet bang voor waar ik was, maar meer alsof ik bij hen wilde zijn.
Mijn vader vroeg me toen of ik hem kon vergeven voor zijn fouten in de opvoeding van ons kinderen (twee oudere broers en een jonger zusje). Ik wilde naar hem reiken, maar hij trok zich terug en zei: “Jouw tijd is nu niet gekomen, want jij bent nog niet klaar, waar ik was”. Hij zei toen dat ik al heel lang veel pijn heb en dat ik bij degene moet zijn die van me houdt en bij haar moet zijn (ik ben gescheiden van mijn vrouw van 29 jaar en woon nu samen met een vrouw die ik in 1999 heb ontmoet).
Ik begon terug te keren naar de realiteit en kwam bij toen de verpleegster iets in het infuus injecteerde dat naar mijn arm liep.