Ik kende ze allemaal en het voelde als familie.
Voordat ik met een van hen kon communiceren, begon ik flitsen te krijgen, beelden van mijn leven. Sindsdien heb ik geleerd dat dit een levensoverzicht wordt genoemd en het is heel moeilijk om de meedogenloze intensiteit van de beelden uit te leggen. Woorden kunnen geen recht doen aan de ervaring.
Het waren niet alleen beelden, maar ook gevoelens en niet alleen mijn gevoelens. Ik kon de gevoelens van anderen voelen en hoe mijn daden in dit leven hen hadden geraakt. Ik kon hun vreugde, geluk, hartzeer, teleurstellingen, liefde, al hun emoties voelen.
Maar er waren geen gevoelens van veroordeling. Geen gevoel dat ik werd beoordeeld op mijn daden in dat leven. Het voelde alsof ik mijn leven opnieuw bekeek zodat ik zou kunnen groeien en evolueren vanuit de ervaring van dit leven.
Toen veranderden de beelden en gevoelens, ik kreeg beelden te zien die niet uit mijn leven kwamen. Ik raakte gedesoriënteerd en in de war; ik kreeg delen van mijn leven te zien die nog niet gebeurd waren.
De andere wezens steunden me, maar niet met woorden. Ze steunden me met gedachten van liefde en mededogen. Ze vertelden me zeer persoonlijke dingen over mijn leven die ik hier niet wil bespreken.