Er is echt een God!” Zijn antwoord aan mij was nog meer liefde en een gevoel van “Mijn kind, kalmeer, alles is in orde.
Daarmee kreeg ik een overzicht van mijn leven te zien en te voelen – in kleur. Ik moest al het goede dat ik had gedaan (en het goede waarvan ik niet eens wist dat ik het had gedaan) zien en voelen.
Ik kon echt de vreugde voelen die elke persoon voelde toen ik hun leven op een liefdevolle manier aanraakte. Voor één keer in mijn leven werd ik ‘betrapt’ toen ik iets goed deed. Tijdens het goede zei Hij tegen me ‘Ik ben zo trots op je! Ik voelde zo’n vreugde omdat ik Hem zo trots maakte omdat ik me nooit had gerealiseerd hoe dat voelde omdat ik altijd het gevoel had dat ik niets goed kon doen.
Het bekijken van mijn willekeurige daden van vriendelijkheid gaf me de meeste vreugde omdat ik het verschil kon voelen dat ik in iemands leven had gemaakt en dat ik me op dat moment niet had gerealiseerd – en ik kende ze niet eens. Ik kreeg te zien dat het niet de grote dingen in het leven zijn die het verschil maken. Alle kleine dingen die we elke dag doen, maken het verschil. Kleine daden van vriendelijkheid betekenen zoveel voor God.
Ook moest ik alle kwetsende dingen zien en voelen die ik had gedaan (zelfs de kwetsende dingen waarvan ik niet wist dat ik ze had gedaan). Ik moest de pijn voelen van de mensen die ik gekwetst had. Maar – je weet hoe ons geleerd is dat we op een dag voor God zullen staan en beoordeeld zullen worden. – God oordeelde niet over mij. Ik keek naar mijn daden, met God aan mijn zijde die van me hield terwijl ik mezelf beoordeelde – en geloof me, niemand kan harder over me oordelen dan ik al over mezelf doe. Het was alsof ik door mijn ouders ‘betrapt’ werd als ik iets verkeerds deed, maar dan erger. Tijdens de pijnlijke beoordeling schaamde ik me zo erg en ik kon me niet verbergen. Mijn onmiddellijke gedachte en ik zei het hardop, was: ‘Ik ben klaar – ik hoor in de hel – ik verdien het niet om naar de hemel te gaan!’ Maar het voelde alsof Hij mijn arm vastpakte toen ik op weg was naar de hel en zei: ‘Wacht even jongedame, kom terug! Je begrijpt het niet en Ik ga het je uitleggen.’ Hij vroeg me ‘Welke andere keuzes had je kunnen maken? Wat leer je hiervan?’ Hij schreeuwde niet tegen me en zei: ‘Hoe kon je dat doen?’ of: ‘Je gaat naar de hel!’ Dit was duidelijk niet de straffende God waarin ik had leren geloven. Het moeilijkste was om te beseffen dat Hij me al had vergeven – ik had het erg moeilijk om mezelf te vergeven. Hij liet me zien hoe ik Zijn liefde niet kon toelaten zonder eerst mezelf te vergeven. Mezelf straffen maakte me niet beter in Zijn ogen, Zijn liefde accepteren was wat Hij van me wilde. Toen ik eenmaal kon accepteren dat God alleen maar liefhad, was het gemakkelijker voor me om open en eerlijk naar mijn leven te kijken. Ik wilde zoveel mogelijk leren als ik kon – ik had zoveel vragen. God houdt van mij zoals ik van mijn kinderen hou. Zelfs als ze iets verkeerd doen, houd ik nog van ze. Ik ben niet blij met hun daden, maar dat verandert niets aan mijn liefde voor hen. Ik heb pijn om hen en – ik laat hen verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Aan Gods liefde zijn geen voorwaarden verbonden.
Ik had ouderschapscursussen gevolgd en alles gelezen wat ik kon vinden, zodat ik niet dezelfde fouten zou maken als mijn ouders bij het opvoeden van mijn kinderen. Hij liet me zien dat ook al mishandelde ik mijn kinderen niet lichamelijk, ik ze wel doodde met mijn woorden. Dat is net zo erg. Ik kon hun pijn voelen. Ik voelde me zo’n mislukkeling. Ik bleef maar herhalen: “Het spijt me zo”. Hij bleef van me houden.