Nadat ik plotseling bewusteloos was geraakt zonder waarschuwing, bevond ik me in een zwarte, stille leegte. Ik probeerde licht te zien, maar dat was er niet. Er was geen geluid, geen aanraking, geen geur, niets.
Ik voelde me helemaal alleen met alleen mijn gedachten. Ik herinner me dat ik dacht ‘Dus dit is hoe het is om dood te zijn! Ik voelde dat ik nog steeds mezelf was, maar niet wie ik in het leven was. Maar eerder de kern van wie ik werkelijk ben zonder enige ego-identiteit.