God’ is een menselijk concept dat is aangenomen om een comfortzone te bieden, een veiligheidsdeken waarin we onszelf wikkelen. Het onvermogen om dingen te begrijpen die veel groter of kleiner zijn dan wijzelf, of het gebrek aan controle, is beangstigend voor ons. De mens schiep God om een vangnet te zijn waar alles wat we niet begrijpen begrepen en onder controle is.
Om werkelijk te begrijpen wat God is, kunnen we het model gebruiken. Door te herkennen hoe het leven begint en door de universele consistentie toe te passen die in het universum gevonden wordt, onthullen we de oorsprong van God en het evolutionaire proces dat hierbij betrokken is. De oorsprong en evolutie van de mens en God zijn parallel en gelijktijdig.
Dit kan ook gezegd worden voor de opname van leven overal in het universum. De evolutie van de mens, en van elk fysiek wezen wat dat betreft, wordt beperkt door het fysieke vermogen om de kennis van lid op lid over te dragen in zowel korte- als langetermijnsituaties. Dat wil zeggen dat huidige communicatie van kennis en ervaring en evolutionaire communicatie, genetisch doorgegeven van generatie op generatie, beperkt wordt door de fysieke eigenschappen van het wezen of de wezens.
Het verwijderen van de fysieke eigenschappen, d.w.z. de dood, elimineert de beperkingen en de evolutie verloopt exponentieel sneller. Wanneer fysieke wezens zich voortplanten, wordt de genetische code doorgestuurd naar het nieuwe wezen.
De levensenergie wordt ook gereproduceerd, niet ingestraald of verdrongen door God. Wanneer elk wezen groeit, ervaringen opdoet en uiteindelijk sterft, ondergaan de levensenergie en -ervaring een verandering van toestand en wordt overgedragen, net als de