Toen ik opzij keek, begon ik beelden van mijn leven te zien
Ik begon beelden van mijn leven te zien (ik denk dat dat het levensoverzicht is). MAAR, ik zag mijn schoolliefde die ik op dat moment al twee jaar niet had gezien.
Terwijl ik mijn hand naar hem uitstak en hij naar mij, werd ik langs hem heen getrokken – EMOTIONELE ZWEPP VAN VERLIES – ik had het gevoel dat ik hem nooit zou kunnen bereiken en dat hij was waar ik moest zijn.
Zo diep als de wetenschap dat pure liefde en acceptatie in het verschiet liggen bij de lichtjes van de stad, zo diep was ook de spijt om een verloren liefde en een gemist leven. Op de een of andere manier, zonder woorden, wist ik dat dit mijn reden van bestaan was en dat ik het niet onafgemaakt kon achterlaten.
Dat gevoel van verlies brengt nog steeds tranen in mijn ogen, ook al is het nu zevenendertig jaar geleden.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was ik verbaasd!