Ik had een illegale abortus ondergaan, die op een grove manier was uitgevoerd. Daarna raakte ik geïnfecteerd van mijn hoofd tot mijn voeten. Ik had ondraaglijke pijn. Mijn vriend besloot me naar de eerste hulp te brengen. Ik weet nog dat het onweerde. Ik kreeg mijn schoenen niet meer aan; ik viel bijna flauw. Mijn vriend hielp me en zette me in de auto. Ik herinner me dat we bij een spoorwegovergang kwamen, waar een trein voorbij reed. We moesten stoppen en wachten. Ik zat op de achterbank, nauwelijks in staat om de pijn te weerstaan.
Toen wist ik plotseling dat ik doodging. De tijd leek onbelangrijk, ik weet niet meer op welk moment het gebeurde. Ik denk dat we nog aan het wachten waren tot de trein voorbij kwam.
Plotseling voelde ik mezelf uit mijn lichaam getild worden. Ik keek niet naar beneden, sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik ergens naar keek.
Maar het gevoel was alsof ik in de armen van God werd genomen, een concept dat ik nooit had overwogen. Elk verdriet, alle verdriet, liefdesverdriet, teleurstelling, verlies, wrok, was weg. Er werd gewoon mee omgegaan, punt. Ik voelde toen de meest ongelooflijke liefde, genade en vrede die ik me ooit had kunnen voorstellen. In feite kun je het je niet voorstellen; het bestaat gewoon niet op dit bewustzijnsvlak! Er zijn geen woorden om het te beschrijven en dus moet ik het gewoon “weten”. Het was het grootste geschenk dat ik ooit heb gekend.