Ik wist waar ik naar moest kijken tijdens de tweede beoordeling.
Alles begon bij het begin. Ik kon niet zien hoe ik op Aarde ontstaan was, want ik hoefde alleen maar te letten op mijn gedrag met betrekking tot liefde of haat.
In het begin was ik erg tevreden dat er niets gebeurde waarop ik met liefde of haat had kunnen reageren. Toen kwam de film in een stroomversnelling, maar er gebeurde nog steeds niets waarvoor ik verantwoordelijk kon worden gehouden. Ik was dom genoeg om triomfantelijk te zeggen: “Zie je wel, er is niets!“
Daarop zag ik een scène waarin mijn tweelingzus en ik ruzie hadden (ik kon de reden van de ruzie niet ontdekken), maar ik wist meteen hoe lelijk ik me had gedragen. Ik zei tegen het licht: “Maar je moet het begrijpen! Dit is inderdaad slecht, maar zo gedragen mensen zich op Aarde! Dat kun je mij niet echt kwalijk nemen!“
Het grote licht verweet mij niets van wat ik op Aarde had gedaan. Toen kreeg ik nog meer nare taferelen op Aarde te zien waarin ik me slecht had gedragen. Maar ik had nog steeds excuses. Toen werd het grote licht denk ik lichtelijk ongeduldig door mijn stommiteit. Plotseling werd de film zo versneld dat ik helemaal geen beelden meer kon onderscheiden. Toen stopte hij abrupt en werd ik geconfronteerd met een situatie waarin ik me extreem slecht gedroeg.
Mijn gedrag werd enorm versterkt, zodat elk slecht aspect van mijn karakter duidelijk voor me naar voren kwam.
Het was verschrikkelijk! Ik kon dit karakter van mij nauwelijks geloven! Ik was eindelijk overtuigd! Zo’n ziel kon nooit in deze heldere wereld blijven! Ik had geen recht, geen enkele aanspraak! Ik was volledig geschokt en neerslachtig.
Ik wilde terug. Ja, het kon echt niet anders.
Toen zag ik het licht verdwijnen in de “lucht” en ik hoorde gelach en de woorden:
“En hij dacht echt dat hij kon blijven!”