Na een paar seconden bevond ik me buiten deze dimensie. Ik was er niet meer.
Wat ik kon ‘zien’ was een canvas. Maar ‘zien’ is een verkeerde term, want het was niet met mijn ogen. Het was alsof ik naar een televisie keek of in een filmzaal. Ik zag dat een paar betekenisvolle scènes uit mijn korte leven werden getoond. Ik herinnerde me een verjaardagsfeestje.
Ik kan niet zeggen hoe lang het levensoverzicht duurde. Daar bestond tijd niet, net zoals deze wereld niet bestond, en ik was bang noch blij.
Ik keek naar mijn levensfilm zonder emoties, alsof het volkomen normaal was. Ik hoorde geen stemmen of anders.