Toen verscheen mijn vader voor me. Hij was ongeveer 10 jaar eerder overleden. Hier zag hij er zo perfect, gezond en gelukkig uit. Ik was zo blij om hem te zien en wilde in zijn armen springen.
Ik wist dat als ik die hoek op het pad omging, ik voor altijd bij mijn vader kon blijven. Maar mijn vader hield me tegen en zei zonder een woord te zeggen: ‘Je moet teruggaan. Het is nog niet jouw tijd. Heel even begon ik in gedachten te protesteren, maar ik hield mezelf tegen. Als mijn vader me dit vertelde, dan moest het wel de waarheid zijn en wat het beste en nodig voor me was. Mijn vader zou me nooit op een dwaalspoor brengen. Ik was verdrietig, maar gehoorzaamde hem. Ik begreep dat ik deze prachtige plek moest verlaten.
Voordat ik vertrok, zag ik rijen mensen. Ze waren homo en hetero, hadden verschillende kleuren, verschillende religies, sommigen waren gehandicapt, sommigen heel jong en sommigen heel oud. Deze mensen hielden elkaars hand vast en toonden liefde en vergeving voor elkaar.