Voor me verscheen een enorme filmrol en de ‘lichtengel’ liet me mijn hele leven in detail zien, vanaf mijn geboorte tot het moment dat ik in de haven sprong.
Vreemd genoeg zag ik mijn hele leven in slechts een paar minuten. Verschillende keren onderweg stopte de film. Elke keer ging het over situaties waarin ik iets had gedaan waardoor ik me schuldig voelde omdat ik wist dat wat ik had gedaan verkeerd was. Ik had vaak gelogen en ook een paar keer gestolen. Er werd me verteld wat dit voor andere mensen betekende en waarom het verkeerd was geweest.
Uiteindelijk legde de ‘lichtengel’ me uit dat mijn leven een bepaalde betekenis had en dat er bepaalde dingen waren waar ik doorheen moest om het plan te volgen dat met mij in mijn leven was. Terwijl hij me dit allemaal vertelde, begon ik hem te herkennen, maar ik kon me niet helemaal herinneren waar ik hem van kende of wie hij was.
Toen de film de plek bereikte waar ik in het water sprong, stopte de show. Ik vroeg of ik nog wat meer kon zien omdat er nog veel meer tape op de rol zat.
Hij glimlachte op de meest comfortabele manier en zei: ‘Nu moet je terug de wereld in en je zult zieke mensen genezen en je zult dingen doen met betrekking tot muziek. Deze twee dingen moet je bereiken in je leven.’ Ik smeekte hem om hier te blijven omdat deze plek zoveel liefdevoller en wonderbaarlijker was dan de wereld waarin ik gewend was te leven. Hij zei ‘nee’ op de meest liefdevolle manier.