Er is geen manier om de smetteloze schoonheid van deze ervaring te beschrijven, hoewel ik de afgelopen 35 jaar elke dag wenste dat ik een manier kon vinden. Gelukzaligheid is een louter beschrijvend woord, maar het geeft niet weer wat ik zou willen, maar ‘gelukzaligheid’ komt in zekere zin wel in de buurt.
Ik zag en beleefde elk detail van mijn huidige leven tot op dat moment, alsof ik naar een film keek en tegelijkertijd de hoofdrol speelde. Dit maakte me heel verdrietig, omdat ik mijn leven niet in een staat van serene vreugde had geleefd, en ik schaamde me.
Ik schaamde me dat ik me niet had gerealiseerd hoe noodzakelijk het is om ongelooflijk gelukkig te zijn in dit leven, ongeacht de omstandigheden. De pijn, de angst: wat er ook gebeurt! Al onze materiële conflicten van lichaam en geest zijn heel onbelangrijk in de staat van ultieme vrijheid en gelukzalig bewustzijn waarnaar we allemaal zullen terugkeren. Ik voelde dat ik ontrouw was geweest aan De Grote Aanwezigheid, die als een goddelijk liefdevolle Moeder, die ik in de steek had gelaten. Ik was mijn eigen rechter.
Toch was ik tegelijkertijd deze liefde. Ik zag hoe de hele mensheid met neergeslagen ogen naar de aarde liep en zich niet wijd openstelde voor de schoonheid van de ene liefdevolle aanwezigheid van Gouden Vrede. Deze vrede is er een waarin we werkelijk leven, maar niet zien.
Ik zag hoe verdriet degenen overwint die zichzelf of anderen niet kunnen vergeven; en op hun dag van een ontwaakte denkgeest zullen ook zij zich schamen en langzaam wegzinken naar een lagere ervaring.