Ik zei al, in al die verhalen hoorde ik keer op keer de echtheid, de authenticiteit. Mensen zeiden ook telkens dat het geen droom was, maar realiteit, onontkoombare werkelijkheid.
Je moet ernaar luisteren, er gehoor aan geven. Daarnaast veranderde hun visie op en houding tegenover de dood voorgoed. Geen angst voor de dood meer, totaal niet.
Zelfs was er vaak sprake van een heimee of van een verlangen. En hun visie op het leven veranderde.
Het leven wordt meer en meer als een persoonlijke taak gezien waarbij het vooral gaat om een zeker inzicht, alsof die lichtende gestalte bij het terugzien van de levensfilm vroeg: “Heb je begrepen waar dit leven om gaat?” En ook: “Heb je jezelf geoefend in liefde?” Dat woord liefde keert ook met een zekere regelmaat terug.