Vervolgens had ik een levensoverzicht. Ik kon de wereld ook zien door de lens van de liefde.
Ik zag elke seconde van mijn leven voor me; van mijn geboorte tot de laatste seconde voor de ervaring. Gebeurtenissen waren als foto’s die iemand voor me omdraaide.
Elke keer dat ik niet in een staat van onvoorwaardelijke liefde was, stopte de foto en vroeg een stem me,
Wat zou je kunnen doen om je anders te gedragen?
Toen ik voelde wat ik had moeten doen, gingen de foto’s verder. Alles ging heel snel. Of moet ik zeggen dat aangezien er geen echte tijd is, het heel snel leek te gaan.
Het was geen pijnlijke ervaring omdat niemand me beoordeelde. Ze vroegen het me gewoon. Ik kon de wereld ook zien door de lens van liefde. Ik kon mensen zien leven door deze lens, waarom ze niet ‘perfect’ waren, waarom ze leden, waarom ze op een dag zo gemeen tegen me waren geweest en wat hun pad zou moeten zijn om beter te worden.
Ik zag mensen met verschillende lichten, sommigen hoger dan anderen, met verschillende kleuren. Het was als een spiraalvormige kaart met kleuren. De mensen die ik kende stonden om me heen. Hoe hoger, aardiger en dichter ze bij me waren, dat waren degenen van wie ik het meest hield. Ik voelde nooit een oordeel. Ik keek naar hen met mededogen en onvoorwaardelijke liefde.