Maar wat was er met mij aan de hand? Wat maakte ik mee? Wat gebeurde er met me? Dit is wat ik me kan herinneren: Ik had altijd het idee in een droom, slaap, te zijn. Ik herinner me niet alleen dat ik door een donkere tunnel liep, maar ook door een tunnel met lichten van allerlei kleuren.
Gedurende de hele weg waren er talloze stemmen te horen die me vertelden: ‘Niets van wat er op aarde is, is nog langer van jou, alles is tijdelijk. Dit zijn niet jullie kinderen – alleen maar rollen om te spelen – alles is tijdelijk – jullie succes is verbonden met de manier waarop jullie je rol speelden – het hangt af van hoe jullie je gedroegen.’
En plotseling werd er een soort scherm geopend en vertelden ze me: ‘Dit is alles wat je tot nu toe hebt gedaan. Ik herinner me scènes uit mijn vorige leven sinds ik twee was; ze vertelden me: ‘Dit heb je niet gedaan, dit heb je fout gedaan, hier zie je gemaakte fouten, hier zijn de goede daden…’.
Het was ongelooflijk, omdat het me deed denken aan slechte momenten in mijn leven, aan verdriet, momenten van onreinheid – en dat allemaal door het simpele feit dat ik niet lette op wat ik hoorde te doen, doordat ik niet met mijn zwakheid, emoties om kon gaan. Ik voelde me slecht toen ik me al het lijden realiseerde dat ik anderen en mezelf had aangedaan, ik leerde hoe ik de karmische wet (oorzaak/gevolg) en de gevolgen ervan moest interpreteren.