Het volgende moment beleefde ik mijn leven opnieuw. Ik bedoel mijn hele leven …
Ik bedoel mijn hele leven, elk stukje ervan, en het duurde niet lang. Toen ik de film ‘American Beauty’ zag, dacht ik dat de persoon die die slottoespraak schreef over wanneer je leven voor je ogen voorbijgaat, een bijna-doodervaring moet hebben gehad. Het is precies zo. Het duurt maar even, maar het gaat eindeloos door, waarbij sommige delen er meer uitspringen dan andere. Je zou het een ‘levensoverzicht’ kunnen noemen, maar het was diepgaander dan dat. Het was veelzijdig.
Dit waren de facetten. Ten eerste beleefde ik voorvallen uit mijn leven vanuit mijn eigen gezichtspunt, ten tweede vanuit het gezichtspunt van degene die bij me was en ten derde vanuit het gezichtspunt van een getuige, een soort toeschouwer, allemaal tegelijkertijd. Eén gebeurtenis die ik herbeleefde, raakte me diep.
Ik zat in groep acht en was met mijn vrienden op school bezig om hen te leiden in het verbaal mishandelen van een van onze andere vrienden. Het was wreed gedrag en ik was erdoor doordrenkt. Ik mocht mezelf zijn en die geheime kick ervaren die je krijgt als je slim gemeen tegen iemand bent.
Ik ervoer de bewondering, getint met angst, van de meisjes die met me meegingen en tenslotte ervoer ik ook de vernedering en pijn van degene die we kwelden. Ik kreeg haar niet alleen te zien, maar ook te ZIJN, inclusief haar ineengedoken naast de kluisjes, alleen en huilend, nadat de rest van ons was vertrokken.
Ik zat vol wroeging, eerst over wat ik had gedaan en daarna over het feit dat ik dood was en het niet meer goed kon maken. Mijn hoofd en mijn hart schreeuwden: “Het spijt me! Het spijt me zo, zo erg!”, toen ik een gegrinnik hoorde en een aanwezigheid bij me voelde in de duisternis.
De aanwezigheid toonde zich geamuseerd over mijn wanhoop en antwoordde, met hart en verstand, iets in de trant van: “Je was nog maar een kind, hoe slecht kun je zijn geweest? Samen met deze communicatie werd ik omarmd door liefde, een liefde die laag over laag van mededogen was. Het voelde als thuis, als binnenkomen uit de sneeuw bij een warm vuur, de geur van lekkere dingen die gekookt worden en het gelach van familie. En het was euforischer dan alles wat ik eerder had gevoeld of sindsdien heb gevoeld.
Toen herinnerde ik me dat ik wakker werd.