Nadat ik ervoor had gekozen om terug te keren naar mijn aardse lichaam, moest ik al mijn daden die onaardig waren tegen anderen opnieuw bekijken. Door mijn religieuze opvoeding geloofde ik altijd dat we gestraft zouden worden als we zouden sterven. Helaas was ik alleen nooit zeker van de ernst van wat verkeerd zijn in de hemel betekende.
In tegenstelling tot wat ik geloof, heeft het licht mij nooit veroordeeld. Ik moest mezelf veroordelen. Een ander belangrijk onderdeel van mijn levensherziening eiste dat ik dezelfde emotionele pijn zou voelen die anderen voelden wanneer ik hun gevoelens kwetste met woorden of daden.
Gelukkig schonk het licht me na afloop van de ervaring het begrip dat ik nodig had en vond mijn ziel vergeving. Voordat ik naar de aarde terugkeerde, begeleidden engelen me naar een hogere plaats en leerden me extra lessen die ik met andere mensen kon delen.
Ten eerste bestaat er niet zoiets als tijd. Het is door de mens gemaakt en zelf opgelegd.
Ten tweede zijn we onderhuids allemaal broeders en bestaan we allemaal onder de kap van één God. Ik kreeg te zien hoe mensen kostbare tijd verspillen met vechten over welke naam ze God moeten geven, terwijl ze in plaats daarvan Zijn bestaan zouden moeten erkennen en beseffen dat Hij niets anders dan het allerbeste voor ons wil.
Ten derde zijn we allemaal verbonden als één geest. We denken dat we geen verantwoordelijkheid hebben voor een vreemdeling omdat we hen niet herkennen, maar dat hebben we wel. In wezen zijn we hetzelfde als zij, met elkaar verweven als een complex bedradingssysteem. Dit is de reden waarom de oude bekende uitdrukking ‘Boontje komt om zijn loontje’ waar is. Toen mijn NDE tot een einde kwam, begreep ik hoe wat we in dit leven doen anderen kan verwonden en hoe we daarvoor verantwoordelijk zullen worden gehouden. Theoretisch is het zo dat als wreedheid ervoor zorgt dat iemand anders zijn taak niet kan voltooien, wij die taak voor hem of haar moeten voltooien. Daarom horen we anderen vaak zeggen: “Het voelt alsof ik vijf levens heb geleefd.
Mijn vierde les was om nooit hard over iemand te oordelen. In de hemel krijgen we het voorrecht om het hart van een ander te zien zoals God het zou zien, zodat we kunnen begrijpen hoe iemand misschien anders reageert op een bepaalde situatie dan wij zouden doen. In één scène zag ik iemand die erg afstandelijk was. Nadat ik in hun hart had gekeken, zag ik hoe ze geestelijk gewond waren geraakt en uit angst hardhandig tegen anderen optraden. Deze kennis maakte het gemakkelijker om te begrijpen dat niet elke actie van een ander over mij of naar mij ging. Soms ging het gewoon om hen.
Mijn laatste hemelse les leerde me dat al onze gebeden binnen een paar seconden worden verhoord. Hoewel het maanden of jaren kan lijken voordat ze worden verhoord, hoort de hemel ons onmiddellijk. Omdat tijd door mensen is gemaakt en door onszelf is opgelegd, bestaat het niet in spirituele rijken. Wanneer je in de toekomst een gebed nodig hebt dat in de tijd van de mens versneld wordt, denk er dan aan om Psalmen 69 en 70 te reciteren. Zij zijn onze 911 naar de hemel.
De engel die met me communiceerde leerde me hoe we voor 99,99% uit emotie bestaan en hoe elke beslissing die we nemen gebaseerd is op angst. Een goed voorbeeld zou zijn: als we niet werken, eten we niet. Als je dit leest, ben je het er waarschijnlijk mee eens dat dit een feit is. Het is zelfs bijbels! Maar het punt dat ik probeer te maken is dat we niet werken omdat dat het juiste is om te doen en omdat Gods Woord zegt dat we dat moeten doen. De meesten van ons werken uit angst om honger te lijden, dakloos te worden of niet mee te kunnen komen met de Jones. Het gevolg is dat we, door van dag tot dag in angst te leven, andere motieven hebben om te werken en te leven dan God voor ons gepland heeft. Hoewel het in eerste instantie aantrekkelijk is, kan dit soort gedrag vaak tot onze ondergang leiden.