De tweede was elke altruïstische daad die ik stelde terwijl ik op Aarde leefde in een fysieke vorm. Maar dat waren eigenlijk de enige dingen die er echt toe deden.

Toen ik de details van mijn leven opnieuw bekeek, realiseerde ik me dat ik een aantal oprechte relaties met anderen had die belangrijk waren. Ik had echter het gevoel dat ik ze nooit meer zou kunnen zien of met ze zou kunnen omgaan. Ik voelde me volledig geïsoleerd en afgesneden van iedereen op aarde met wie ik een zorgzame en liefdevolle relatie had. Dit was inclusief mijn zus, moeder en verschillende vrienden waarmee ik een sterke emotionele band had ontwikkeld toen ik op Aarde was.

Ik probeerde telepathisch met hen te communiceren door pure wilskracht en vastberadenheid, maar al deze pogingen mislukten. Het was alsof ik zo ver weg was, in de verste uithoeken van de ruimte, dat het signaal niemand kon bereiken. Ik besloot toen om te proberen te communiceren met elk bewust wezen in het universum, maar ook deze pogingen mislukten.

Er was een intuïtief begrip dat er andere bewuste wezens waren naast de levensvormen op Aarde, op andere planeten in verschillende sterrenstelsels door het hele universum. Ik was me vaag bewust van hun bestaan. Echter, mijn vermogen om te communiceren met iemand of iets anders dan mezelf was volledig en volkomen buiten mijn bereik.

Na een nadere beschouwing van mijn leven realiseerde ik me dat ik een aantal altruïstische daden heb verricht ten opzichte van andere mensen, dieren en planten. Deze daden waren belangrijk en betekenisvol, maar het waren er niet zoveel als ik had gehoopt. Vriendelijkheid die ik toonde tegenover mensen om wie ik gaf, tegenover dieren in nood of in nood, tegenover het helpen van de planten en oceanen op aarde; deze dingen waren belangrijk. Ik had het gevoel dat ik mijn leven had verspild aan triviale bezigheden als materieel succes, hedonisme en sociale waardering.

Men begreep dat al deze dingen geen waarde hadden en volkomen betekenisloos waren. Die dingen deden er echt niet toe. Het was alsof ze nooit hadden plaatsgevonden. Ze waren onbelangrijk. Een groot gevoel van verdriet overviel me op dit punt. Mijn leven was onbeduidend.

Wat me het meest verontrustte was het besef dat ik nooit ware liefde had gevonden toen ik nog op Aarde leefde – al mijn pogingen om een zielsverwant te vinden waren tevergeefs. Er was een diepe pijn die ik voelde toen ik me dit realiseerde, alsof ik op een kosmische manier gefaald had.

Plotseling ervoer ik een soort aantrekkingskracht die bijna ogenblikkelijk was.

Verder lezen (bron)