Toen kwamen er twee mannen naar me toe die me aan monniken deden denken, door de manier waarop ze eruit zagen en gekleed gingen. Ze gaven me op de een of andere manier de boodschap mee dat het nog wel even zou duren voordat er een beslissing zou worden genomen. Ze zouden me de uitkomst laten weten.
Toen kwamen deze vrouwen om me rond te leiden. Ze lieten me een grote ruimte zien die me aan een bibliotheek deed denken. Ze vertelden me dat dit een van de leergebieden was, waar mensen wachtten om te zien waar ze naartoe gestuurd zouden worden. Ik begreep dat ze zich aan het voorbereiden waren om terug naar de aarde te komen.
Ik heb geen idee hoe lang ik daar was, want ik had geen besef van tijd. Op een gegeven moment kwamen de monniken (ik noem ze zo) terug. Ze gaven me een boodschap dat het niet mijn tijd was om daar te zijn, maar als er niets veranderde zou ik daar op een toekomstige datum terugkomen, en een heleboel andere dingen, die ik me op dit moment niet kan herinneren.