In bijna-doodervaringen zien blinde mensen voor het eerst

https://www.theepochtimes.com/in-near-death-experiences-blind-people-see-for-first-time_2128726.html

Mensen die vanaf hun geboorte blind waren, zijn in aanraking gekomen met de dood en voelden zich voor het eerst uit hun lichaam treden en zien. Voor sommigen leek het een natuurlijke ervaring, voor anderen was het een verwarrende en schokkende ervaring.

Veel mensen ervaren deze sensatie van het verlaten van het lichaam tijdens een bijna-doodervaring (NDE). Uit een enquête van Gallup uit 1982 bleek dat 15 procent van alle Amerikanen die bijna gestorven waren (onder zeer uiteenlopende omstandigheden) een BDE rapporteerden. Ongeveer 9 procent rapporteerde de “klassieke buiten-lichamelijke ervaring”, 11 procent zei dat ze een andere wereld waren binnengegaan en 8 procent zei dat ze spirituele wezens hadden ontmoet.

Voor blinde BDE’ers voegen de visuele waarnemingen nog een extra niveau van mysterie toe.

Sommige mensen zeggen dat BDE’s hallucinaties zijn, hoewel veel mensen die BDE’s bestuderen deze verklaring weerleggen. Hypoxie, of zuurstoftekort, is een vaak genoemde oorzaak. Een andere oorzaak is het binnendringen van snelle oogbewegingen (REM) – wanneer de REM die geassocieerd wordt met dromen tijdens de slaap plaatsvindt terwijl men wakker is.

Een van de onderzoekers die het niet eens is met deze verklaringen is Robert Mays, die al zo’n 30 jaar BDE’s bestudeert. Hij legde tijdens een lezing op de 2014 International Association for Near-Death Studies conferentie uit dat BDE’s heel anders zijn dan de ervaringen die gewoonlijk worden gerapporteerd onder de omstandigheden van hypoxie en REM-intrusie.

Mays zei: “NDE-ers melden bijna altijd dat ze een hyperreële ervaring hebben gehad die onze gewone, bewuste ervaring ver overtreft – dat ze voelden dat het NDE-rijk hun ware thuis was, doordrongen van onvoorwaardelijke liefde, en dat ze niet langer bang zijn om te sterven.”

“Deze karakteristieke aspecten zijn gewoon niet aanwezig bij hypoxie, REM intrusie, enzovoort,” zei Mays.

Studies hebben aangetoond dat blinde mensen niet zien als ze dromen. Toch suggereren studies dat blinde mensen bij een BDE vaak wel zien.

Een onderzoek naar hoe blinde mensen dromen werd bijvoorbeeld geleid door Amani Meaidi van de Universiteit van Kopenhagen en gepubliceerd in het tijdschrift Sleep Medicine in 2014. Ze ontdekten dat geen van de deelnemers die vanaf hun geboorte blind waren, visuele indrukken in hun dromen rapporteerden.

Bij deelnemers die eerder in hun leven konden zien, was de kans kleiner dat ze visuele indrukken in dromen rapporteerden naarmate er meer tijd was verstreken sinds ze hun gezichtsvermogen hadden verloren.

Uit een onderzoek onder blinde NDE-ers onder leiding van Kenneth Ring aan de Universiteit van Connecticut in de jaren 90 bleek dat 15 van de 21 blinde deelnemers een vorm van zicht rapporteerden, drie wisten niet zeker of ze visuele waarneming hadden en de resterende drie zagen niets. De helft van degenen die vanaf hun geboorte blind waren, zeiden dat ze iets hadden gezien.

De onzekerheid van sommigen kan te maken hebben met de onbekende aard van het visioen voor degenen die het nog nooit hebben ervaren, in combinatie met andere ongebruikelijke eigenschappen van een BDE. Zelfs BDE’ers die niet blind zijn, hebben soms moeite met het verklaren van de ervaring, die op veel manieren het gewone leven lijkt te overstijgen.

Een man, blind vanaf zijn geboorte, vertelde Ring dat hij zich in een bibliotheek bevond met “duizenden en miljoenen en miljarden boeken, zo ver als je maar kon zien”. Op de vraag of hij ze visueel zag zei hij: “Oh, ja!” Zag hij ze duidelijk? “Geen probleem.” Was hij verbaasd dat hij ze zo kon zien? “Helemaal niet. Ik zei: ‘Hé, je kunt niet zien,’ en [toen] zei ik: ‘Nou, natuurlijk kan ik zien. Kijk naar die boeken. Dat is ruimschoots het bewijs dat ik kan zien.'”

Vicki Umipeg, die Ring interviewde en die ook over haar ervaring heeft gesproken in verschillende media-interviews, had een over het algemeen prettige NDE, maar beschreef het plotseling kunnen zien als “beangstigend”.

Ze was 22 jaar oud en werkte als zangeres in een nachtclub in Seattle. Op een avond na het werk kon ze geen taxi krijgen, dus accepteerde ze een lift van een paar dronken klanten. De auto verongelukte terwijl ze erin zat. Ze liep ernstige verwondingen op, waaronder een schedelbasisfractuur.

Ze had het gevoel dat ze haar lichaam had verlaten en omhoog zweefde naar het plafond in het Harborview ziekenhuis. Ze hoorde een dokter praten over de mogelijkheid dat schade aan haar trommelvlies haar ook doof zou kunnen maken. Ze zag een dokter over haar lichaam leunen. Ze had nog nooit haar eigen lichaam gezien.

Ze werd door een tunnel getrokken en kwam uit op een plek met gras en mensen van licht, zei ze. In een interview voor de BBC documentaire “The Day I Died” zei Umipeg: “Ik voelde me overweldigd door die ervaring, omdat ik me niet echt kon voorstellen hoe licht was.”

Umipeg werd te vroeg geboren en werd blind als gevolg van te veel zuurstof in de couveuse. Tijdens haar NDE zei ze: “Het was heerlijk om daarbuiten te zijn en vrij, om je geen zorgen te maken dat je ergens tegenaan zou botsen”. Als ze iets wilde weten, kwam de kennis naar haar toe. Toen ze terugkeerde naar haar lichaam, zei ze: “Het was ondraaglijk pijnlijk en erg zwaar.”

Ring merkte op dat Umipeg vaak woorden gebruikte die op visie gericht waren, zelfs buiten haar NDE-beschrijvingen om. Ze sprak bijvoorbeeld over “televisie kijken” of gebruikte zinnen als “kijk hier eens naar”, die ze niet letterlijk bedoelde. Ring schreef: “Hoewel deze observatie niet noodzakelijkerwijs de getuigenissen in onze rapporten ongeldig maakt, is het wel een waarschuwing als het gaat om de interpretatie van de verhalen van onze blinde respondenten.”

De taal van het gezichtsvermogen kan door blinde deelnemers aan het onderzoek zijn gebruikt om een gevoel te beschrijven dat moeilijk onder woorden te brengen is, concludeerde hij.

Hij haalde de reactie aan van een deelnemer die niet zeker wist of hij zicht had tijdens zijn NDE: “Ik denk dat wat hier gebeurde een soort synesthesie was, waarbij al deze waarnemingen werden samengevoegd tot een beeld in mijn geest, je weet wel, het visuele, het tactiele, alle input die ik had. Ik kan niet letterlijk zeggen dat ik echt iets zag, maar toch was ik me bewust van wat er gebeurde en nam ik dat allemaal waar in mijn geest. . . . Maar ik herinner me geen details. Daarom zeg ik dat ik het niet graag als visueel beschrijf.”

Ring concludeerde: “In antwoord op onze eerdere vraag wat deze individuen ervaren, als ze niet zien, stellen we dat het transcendentaal bewustzijn is, een onderscheidende staat van bewustzijn en een eigen manier van weten, die zowel bij blinde als bij ziende personen optreedt tijdens hun ervaringen en die nu om een verklaring vraagt.”

Verder lezen (bron)