Ik kwam wel achter de zogenaamde ‘Dag des Oordeels’ waar ik als kind zo bang voor was.
We beoordelen onszelf en dat was in het begin een grote opluchting, maar ons leven is nog steeds ons werk.
Ik kreeg te zien wat nu een ‘Life Review’ wordt genoemd. Ik kreeg in levende kleuren, als op een film, bepaalde situaties, zowel goede als slechte, in mijn leven te zien. Ik kon precies zien en horen hoe het was.
Maar de kick was dat ik, terwijl ik toekeek hoe deze situatie zich voor mijn ogen ontvouwde, gedwongen werd, bij gebrek aan een beter woord, om de gevoelens van de ander op dat moment te voelen, niet de mijne.
Naast alle levenssituaties die mij werden getoond, kreeg ik de mogelijkheid om ELKE SIGIFICANTE zaak te horen die mij ooit in mijn leven heeft beïnvloed, het goede, het slechte en het lelijke. Ik hoorde ALLES tegelijkertijd met extreme helderheid. Ik was bij een Wezen dat bestond uit het helderste witte licht waar ik ooit naar heb kunnen kijken zonder pijn aan mijn ogen te doen. Ik voelde dat het GOD was.
De hele tijd daar communiceerden we via telepathie, geen gesproken woorden. Ik kreeg te horen ‘Dit zijn je prestaties’ of ‘Wat heb je bereikt?’ (ik kan me niet herinneren wat er gezegd werd) en werd teruggestuurd.