Ik vond mezelf hangend en bewegend in een pikdonkere, lege, eindeloze kosmische ruimte (geen roltrap deze keer!). Ik was slechts een klein puntje van bewustzijn. Ik had geen andere herinneringen dan dat ik een ‘ik’ was. De enige grond (metafoor) om me aan vast te houden was mijn ‘ik’. Ik werd kleiner en kleiner totdat ik een nog kleinere ‘ik’ werd. Er waren geen referentiepunten, geen omhoog, geen omlaag, geen rechts en geen links.
Gewoon mijn geconcentreerde essentie, mijn ‘ik’ dat in en op zichzelf was gevallen en steeds kleiner werd.
Ik werd me ervan bewust dat er een veelheid (oneindig) andere ‘ikken’ om me heen waren, als sterren die de hemel bezaaiden.
Het waren ‘ikken’; ‘Ego’s’. Deze ‘Alziende Ogen’ namen me onder de loep. ‘Zij’ die de Ene Stem zijn (de stem die al die tijd met mij had gecommuniceerd) begonnen mij dingen te vertellen. Ze zenden uit, brengen over en vertellen. Zij’ als de Ene Stem, tekenden met een vinger (metafoor) een wit, schitterend, fluorescerend, levend plasma-achtig en voelbaar-licht grafisch in de duisternis.
Dit was een cirkel. De hele omtrek bewoog met de klok mee. Toen werden er pijlen op de omtrek getekend om mij de richting van de beweging aan te geven. Ik hoorde toen het volgende: ‘In den beginne was Het Woord, en Het Woord was bij GOD, en Het Woord was GOD.
Het Woord maakte alle dingen. De mensheid kan Het Woord niet begrijpen. Het Woord jaagt (zoekt) altijd achter de mensheid aan en de mensheid jaagt (zoekt) altijd achter Het Woord aan. Zo was het, zo is het, zo zal het altijd zijn’.