Ik was uit mijn lichaam en had een totaal bewustzijn. Ik kon 360 graden rond mijn lichaam zien en in elke richting. Ik kon elke plek tegelijkertijd zien.
Ik wist het meteen. Ik dacht aan mijn dochter en ik was bij haar thuis. Maar tegelijkertijd was ik hier in het ziekenhuis en keek ik naar mezelf. Ik keek naar een spoor van bezoekers rond het bed. Ze waren in paniek. Ik zag hoe een dame een lavendelkaars op de zijplank plaatste. Ze had het in de la verstopt voordat ik uit mijn coma kwam. (Ik vond het later)
Ik voelde liefde om me heen, als warme knusse armen om me heen. Toch had ik geen lichaam. Ik voelde, ik wist dat het OK was. Ik was geliefd en thuis. Er werd mij zoveel verteld en ook dat God gelijk was aan mij als aan alle mensen. Ik voelde niets anders dan vrede en liefde – echte vrede en liefde. Het was prachtig. Tijd bestond niet in die ruimte.