Het wezen van licht herinnerde me eraan dat het mijn doel was om meer te leren over liefde, compassie en hoe dit uit te drukken op aarde, en dat het mijn werk was om andere mensen te helpen op welke manier dan ook. Ik had hier zelf voor gekozen.
En het vertelde me dat ik in een mum van tijd terug zou zijn in de wereld van licht. Vergeet nooit dat er in werkelijkheid geen tijd is, alleen de eeuwigheid zelf, zei het.
Beste John,
Ik wil je bedanken dat je contact hebt opgenomen met Jody van de Near Death Experience Research Foundation (NDERF). Ze vroeg me om mijn antwoord aan jou ook naar de site te sturen, zodat het met anderen gedeeld kan worden.
De vraag die je hebt, over “Hoe kijkt God/de Schepper aan tegen iemand die moet doden voor zijn land?”. Die vraag kan ook gesteld worden aan iedereen die het leven van een ander moet nemen om zijn land of manier van leven te verdedigen.
Toen ik aan de andere kant was en mijn levensoverzicht bekeek, waren er ook andere vragen die ik had met betrekking tot veel verschillende dingen. En het is interessant om te weten dat één van die vragen ging over het nemen van een ander leven. Een andere discussie ging over Adolph Hitler en mensen zoals hij die deel uitmaakten van onze geschiedenis en berucht werden om hun daden.
Wat ik te zien kreeg, was dat ieder van ons, inclusief Hitler, te zien kreeg wat onze “missie” op aarde zou inhouden. We zagen alles wat er tijdens ons leven zou gebeuren. Er werden ons echter ook verschillende paden getoond die we in de loop van ons leven konden nemen. Geen van deze paden is voorbestemd. Maar in plaats daarvan plaatsen wij (niet God) specifieke wegwijzers langs de weg om beslissingen die we moeten nemen in gang te zetten. Soms herkennen we ze, andere keren niet.
Eén ding weten we wel, of we er nu voor kiezen om naar deze aarde te komen als blanke, zwarte, Oosterse, Mexicaanse, Christelijke, Joodse, Katholieke, Moslim, Hindoeïstische of Boeddhistische, we weten en realiseren ons ook dat er momenten kunnen zijn dat we onze manier van leven en onze persoonlijke overtuigingen moeten verdedigen, zelfs tot het punt dat we een mensenleven moeten nemen terwijl we hier zijn. Dat is onze keuzevrijheid. We weten ook dat wanneer we hier komen, we geroepen kunnen worden om onze plicht als burger van een bepaald land uit te oefenen, om die manier van leven te beschermen en te verdedigen.
Als het op oordelen aankomt, dan oordeelt God niet zoals zo veel religies doen. Schuldgevoelens als je naar een vrouw of man kijkt, als je drinkt, rookt, enz. Maar als je je manier van leven verdedigt, word je beloond en geprezen.
Zoals ik al eerder zei over Adolph Hitler, onze geschiedenisboeken onderwijzen haat. We moeten deze man blijven haten voor wat hij deed en voor wat hij beval. Waarom kunnen we het niet vanuit een ander gezichtspunt bekijken dan wat de man ons leerde? De boodschap van Hitler is dat als wij (de mensheid) niet opletten wat we doen en hoe we handelen, dit is hoe laag de mensheid echt kan gaan.
Zijn acties en degenen die zijn bevelen opvolgden, probeerden een heel levensras uit te roeien, simpelweg omdat het anders was dan het hunne. En als zodanig, vanwege die les, kijk naar de gepaste reactie die Amerikaanse soldaten moesten uitvoeren. De VS probeerden niet alleen een manier van leven te stoppen, maar een bedreiging voor al het leven. Het grote geheel is te beseffen dat het niet uitmaakt welke levensstijl iemand heeft gekozen, we zijn allemaal “kinderen van God”. We hebben alleen verschillende standpunten en dat is oké.
Als het gaat om het 9/11 incident, is mijn standpunt dat degenen die leefden niet bedoeld waren om die dag te sterven. Degenen die dat wel deden, het was hun gekozen dag en tijd op die dag en op die manier. Waarom? Wat zou de reden kunnen zijn?
Onze natie en die van alle naties hebben al lang ingezien dat individuen onze manier van leven hebben geterroriseerd. Net zoals er meer dan 6 miljoen doden nodig waren in de concentratiekampen door toedoen van de Nazi’s, waren er zoveel doden nodig om ons wakker te schudden – niet alleen de V.S., maar de hele wereld. Zo is het ook met 9/11. Zeker, we hebben hier en daar een kleine bomaanslag of schietpartij gehad, maar er was zoiets dramatisch voor nodig om de impact te maken en ons te laten realiseren: Genoeg is Genoeg.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog duurde het een paar jaar voordat het Duitse volk Hitlers standpunt inzag. Ze realiseerden zich dat het geen bedreiging voor Duitsland was, maar een bedreiging voor Hitlers standpunt. Hetzelfde geldt voor Ben Laden. Ik heb veel vrienden die ook moslim zijn en die niet hetzelfde voelen als Al Quaida of Ben Laden. Veel religies geloven dat zij de enige ware religie op aarde zijn, zo ook deze moslims.
Sinds mijn drie BDE’s is mijn standpunt drastisch veranderd. Religie, alle religies, zijn gecreëerd door de mens en de mens is degene die de wetten heeft geschreven en gecreëerd die bepalen hoe je je moet voelen, wat je moet doen en wat je denkt. God is GEEN RELIGIE, HIJ/ZIJ IS gewoon God. HIJ/ZIJ IS DE GROTE IK BEN en dat is het. Wij zijn een deel van de Grote IK BEN. Dat zal nooit veranderen. Het maakt niet uit onder welke naam Hij/Zij zich bevindt, Hij/Zij is nog steeds GOD.
Als de mensheid doorkrijgt dat we, om alle Waanzin te stoppen, gewoon moeten beseffen dat God God is en dat we allemaal, letterlijk, een deel van God zijn. Ons menselijk lichaam mag dan een deel van onze ouders zijn met al zijn generaties, maar onze geest heeft maar één generatie – jij als het eeuwige Kind van God.
Wanneer de mensheid de continuïteit van de ziel begrijpt, zal de mensheid ook beseffen dat we anderen niet langer hoeven te dwingen om individuele standpunten te veranderen, omdat het er dan niet meer toe doet. Individuen zullen worden geaccepteerd voor wie ze zijn.
Er zal eindelijk geen doden meer zijn, geen ziekte en mogelijk ook geen sterven. Maar sterven is slechts een wedergeboorte, een overgang van dit bestaan terug naar het bestaan waar we vandaan kwamen.
Dus, terug naar je vraag. God zal niet oordelen over hen die een leven hebben moeten nemen om zichzelf of hun land te verdedigen. Als iemand schuldig is aan een actie, dan is dat zijn eigen zelfoordeel. Voordat ik dit beëindig, wil ik proberen een klein deel van mijn NDE met iedereen te delen.
Terwijl ik door de tunnel liep, kon ik de geesten voelen die zich in de schaduwen achter de tunnel van licht bevonden. Ik kon de kwelling, de angst, de schuld en de schaamte voelen die ze voelden. Ik vroeg mijn beschermers hoe God deze geesten tot dit rijk kon veroordelen. Er werd mij verteld dat God hen daar niet plaatste, zij plaatsten zichzelf daar.
Ik vroeg wat ze hiermee bedoelden. (Ik ga hier een beetje bot zijn.) Zo vaak leren religies dat daden en woorden iemand kunnen toestaan of verhinderen om de aanwezigheid van God binnen te gaan. Dit soort onderwijs leert schuld en schaamte. Als je bijvoorbeeld de woorden “Shit, Damn of Hell” uitspreekt, zal die ziel het niet waardig zijn om in de aanwezigheid van God te staan. Als iemand ervoor kiest om een andere levensstijl te hebben dan de norm, dan zullen veel religies het lid uit de groep verstoten door dat individu tot zondebok te maken en de rest van de congregatie eraan te herinneren hoe dit individu in de hel zal worden geworpen en nooit het Licht van God zal zien.
Toen ik in de aanwezigheid van mijn Schepper stond, had ik dingen in mijn leven gedaan die niet de norm waren, maar ik voelde er geen schaamte voor, ik voelde me gewoon geliefd. Terwijl ik daar was, kon ik 4 oude vrienden zien die ik op deze aarde had gehad. Deze vrienden waren allemaal omgekomen in een auto-ongeluk nadat ze waren aangereden door een dronken bestuurder. Sommigen zouden denken dat dat niet erg was omdat ze onschuldig om het leven waren gekomen. De dronken bestuurder was ook gedood. Toch was hij er ook. Waarom? Omdat de jongens hem allemaal hadden vergeven voor zijn daden. Alle vijf wisten ze en waren ze het erover eens dat hun missie op deze aarde eindigde op die bewuste avond.
Oh, ik vergat ook te vermelden dat de vier vrienden van mij helemaal niet in de hemel hadden moeten zijn, omdat religie hen tot de hel had veroordeeld. Alle vier op deze aarde waren homoseksueel geweest. Ze hadden geen schaamte of schuldgevoel voor hun manier van leven. De maatschappij had de schaamte en het schuldgevoel. Dit waren geweldige jongens, ze deden nooit een ander mens kwaad. Drie van hen hadden zelfs jongere broers en zussen en ze hebben hen nooit gemolesteerd of ontheiligd, sterker nog, ze beschermden hen, zelfs tot op de dag dat ze stierven.
Toen Jezus naar de gevangenen ging, had hij het over degenen die zich in de schaduw bevonden. Zij voelden zich door hun schuld en schaamte onwaardig en niet in staat om door God geliefd te worden. Zij zijn het die we moeten helpen. Om hen die in de schaduw gekweld blijven te leren ontwaken en te beseffen dat hun onrust niet nodig was. God is pure LIEFDE. De ervaringen die deze zielen op aarde hebben gehad, waren slechts dat, een ervaring en onderdeel van hun missie. Wanneer ze leren om de schuld en schaamte los te laten, zullen ze terugkeren naar het licht.
Ik hoop dat dit helpt en een antwoord geeft op je vraag. Je kunt me altijd schrijven.
Echt waar,
William Sillyman
Deze bijna-doodervaring (of wat ik liever een Ervaring met het Eeuwige Leven noem) gaf me zo’n diep gevoel van triomf en ontzag.
Iets anders wat ik ook geleerd heb, is dat angst een aangeleerde staat is, geen natuurlijke. Het is iets dat je leert… maar dat geen verbinding heeft met je zielszelf.
Liefde is te allen tijde de heersende kracht… hoe de dingen er ook uitzien in deze wereld van dualiteit en illusie. Het is slechts een hologram, gecreëerd door het collectieve bewustzijn ten behoeve van groei en evolutie.
Daarom was wat er aan de Andere Kant gebeurde voor mij een speciale kans om te ervaren…en te weten – met totale zekerheid – dat alles zich precies ontwikkelde zoals het zou moeten…en dat de uiteindelijke bestemming voor elk levend wezen is om terug te keren naar de Bron, het Licht…Pure Liefde.
God zei: De waarheid is liefde. En wat jullie het meest vrezen is onvoorwaardelijke liefde.
Uiteindelijk doet het er niet toe of je dit allemaal weet, behalve dat het je spirituele praktijk versterkt en hoe we in de wereld staan. Als er maar één manier was, zou er maar één van ons zijn. De paradox is dat er maar Eén van ons is!
Net zoals jij jezelf beter wil leren kennen, doet God dat ook. Wanneer wij zelfverwerkelijkt worden, wordt God dat ook. Het eeuwige verlangen van de geest van God wordt eeuwige vrede wanneer de Mensheid opstijgt/zelfrealiseert. Dit is waar het ondraaglijke verlangen stopt.
Ik vraag me niet langer af: “Wie ben ik?” of “Waarom besta ik?”.
Ik vraag me nu af: “Wat wil ik creëren? Mijn antwoord is niets minder dan de Hemel op Aarde.
Wil je een einde maken aan de epische tragedie van afscheiding van je Zelf? Wil je je herenigen in eeuwige gelukzaligheid? Wil je door de sluier van illusie kunnen kijken? Wil je de Hemel op Aarde creëren?
Heb iedereen lief, wees blijmoedig in je dienst en zoek je dagelijkse spirituele oefening, wat je ook maar dichter bij God brengt. De pijn van discipline is veel minder dan de pijn van spijt. Het is eigenlijk extatisch. Het enige wat je hoeft te doen is oprechte wil tonen, en je zult worden ontmoet door onvoorstelbare genade en mededogen. Het is zo gemakkelijk, maar toch doen zo weinigen van ons het echt.
De enige manier om een einde te maken aan het voortdurende verlangen van de denkgeest van God is de cyclus van reïncarnatie te beëindigen.
De enige manier om de cyclus van reïncarnatie te beëindigen is door verlichting te bereiken. De snelste, meest pijnloze manier om verlichting te bereiken is door de discipline van spirituele oefening.
Men kan bewuster/ liefdevoller en bewuster worden als het resultaat van verlichting of men kan verlicht worden als het resultaat van bewuster/ liefdevoller en bewuster zijn.
Genade leidt ons uiteindelijk allemaal in de goede richting. De mensheid zal slagen. We zijn niet alleen en we mogen niet falen.
Waarom denk je dat verlichte wezens die hun lichaam op verzoek kunnen verlaten nog steeds onder ons zijn? Waarom denk je dat wezens die bewust waren in de baarmoeder ervoor kozen om te reïncarneren? Waarom zou iemand die in staat is het Nirvana te ervaren ervoor kiezen dat niet te doen?
Als je eenmaal voorbij de sluier van illusie bent, is er geen grotere vreugde dan Eenheid. Deze wezens hebben het ultieme offer gebracht om dienstbaar te zijn. Deze wezens hebben tijdelijk het Nirvana opgegeven zodat God zelfverwerkelijkt kan worden.
Goddelijke Wil is pure liefde en bewustzijn zijn. Vrije Wil is alles zijn, ook dat wat geen zuivere liefde en bewustzijn is. Vrije Wil staat ook bekend als de Wet van Verwarring. Het is een Zelfopgelegde test.
We zijn allemaal mensen en mensen maken fouten. Soms grote fouten. Er is een sleutel om verdriet en pijn af te schudden.
Soms is dit bovenmenselijk en wordt het ‘vergeving’ genoemd. Voor jezelf en voor anderen. Anders is vrede niet mogelijk, noch hier, noch in de eeuwigheid.
Met heel mijn hart dank ik mijn prachtige overleden kind dat ze me dit net op tijd heeft uitgelegd en dat ik door haar geestelijk en lichamelijk gered kon worden. Liefde is prachtig, maar vergeven is net zo belangrijk. Want alleen vergeven verlost onze ziel van ongelofelijke spanning en last, zie de laatste fase van mijn NDE!!! Vergeving is de tweelingbroer van liefde.
Heb je tijdens je ervaring informatie opgedaan over moeilijkheden, uitdagingen en ontberingen in het leven?
Ja Zie het antwoord op de vorige vraag, daar is alles uitgelegd!!! Een zwaar lot is geen straf als gevolg van Karma, maar eerder een bijzonder zware test voor de eigen levensbalans, met de verwachting deze uitdagingen goed te beheersen!!! Dit betekent meer werk voor de eeuwigheid. Dat is positief!
Alles over het universum heb ik geleerd: ons enige doel is liefhebben.
Ik heb geleerd dat Jezus echt van ons houdt, wat er ook gebeurt.
Ik leerde dat veel van wat we op aarde doen van geen belang is en dat ons hart het enige is dat telt.
Inhoud die zowel consistent als niet consistent was met de overtuigingen die je had op het moment van je ervaring.
Ik kwam heel gelukkig uit deze ervaring, na mijn aanvankelijke afkeer om terug te komen. Mijn geloof werd veel sterker. Ik begon me te verdiepen in het lezen over onderwerpen die ik eerder alleen maar uit nieuwsgierigheid kende.
Ik probeerde het goede in mensen te vinden, waar ik voorheen vaak kritiek had op het slechte.
Ik kwam tot het besef dat er niets gebeurt zonder een doel en Gods wil; en ik liet het idee los dat ik op de een of andere manier macht had over mijn leven.
Toen verscheen mijn vader voor me. Hij was ongeveer 10 jaar eerder overleden. Hier zag hij er zo perfect, gezond en gelukkig uit. Ik was zo blij om hem te zien en wilde in zijn armen springen.
Ik wist dat als ik die hoek op het pad omging, ik voor altijd bij mijn vader kon blijven. Maar mijn vader hield me tegen en zei zonder een woord te zeggen: ‘Je moet teruggaan. Het is nog niet jouw tijd. Heel even begon ik in gedachten te protesteren, maar ik hield mezelf tegen. Als mijn vader me dit vertelde, dan moest het wel de waarheid zijn en wat het beste en nodig voor me was. Mijn vader zou me nooit op een dwaalspoor brengen. Ik was verdrietig, maar gehoorzaamde hem. Ik begreep dat ik deze prachtige plek moest verlaten.
Voordat ik vertrok, zag ik rijen mensen. Ze waren homo en hetero, hadden verschillende kleuren, verschillende religies, sommigen waren gehandicapt, sommigen heel jong en sommigen heel oud. Deze mensen hielden elkaars hand vast en toonden liefde en vergeving voor elkaar.
