Je kunt hem niet aan mij geven, want hij is al van mij!”
hoorde en voelde ik de dreunende stem. De woorden trilden door mijn hoofd en mijn oren. Het geluid klappertandde door mijn tanden. De woorden schokten mijn lichaam om nog rechterop in bed te gaan zitten. Ik had geen enkele twijfel, geen enkele twijfel over wie ik was, waar ik was en dat ik klaarwakker en levend was. Ik gaf deze stem mijn volledige aandacht. De stem kwam uit het schitterende licht dat mijn kamer vulde en mijn bed bedekte.
Voordat ik mijn mond open kon doen en de meest voor de hand liggende vragen kon stellen, begonnen de impact en de volledige betekenis van die dreunende woorden mijn hersenen te overspoelen, sneller dan ik al hun betekenissen kon bevatten. Ik was de computer en ik genoot van een compleet nieuwe download.
Vragen die ik nog niet in mijn gedachten had gevormd, werden vrij beantwoord zonder dat ik erom hoefde te vragen. Ik zou niet sterven. (Mijn baby was een jongen en hij zou niet alleen niet sterven, hij zou ook geen hersenbeschadiging oplopen. Deze baby die ik nog steeds in mijn lichaam droeg, zou levend, heel en gezond ter wereld komen. De baby zou via een keizersnede ter wereld komen.
Ik had de boodschap goed gehoord, ik moest ‘wachten, geloven, niet vrezen, bidden en sterven’. Dat had ik grotendeels gedaan. Ik had het natuurlijk met tegenzin gedaan, maar dat telde niet. Het was een ongelooflijke boodschap.
Ik hield van wat ik hoorde en was klaar om meer te horen en de tranen van vreugde stroomden vrijelijk over mijn gezicht. Ik probeerde ze niet eens tegen te houden. Ik dronk alle informatie op die ik kon vasthouden en de informatie ging maar door.
God geeft ons kinderen, maar ze zijn nooit van ons. Ze behoren God toe. We hebben het voorrecht gekregen om ze slechts korte tijd op te voeden, te onderwijzen en lief te hebben, en daarna moeten we ze de wereld laten ervaren. We moeten onze kinderen in Gods handen geven, of hun leven in deze wereld nu slechts een korte ademtocht duurt of wel honderd jaar.
Elk leven komt op deze wereld met een doel, een plan en een reden om geboren te worden. Wij zullen misschien nooit helemaal weten wat het plan voor ons leven is, maar God weet het wel.
Engelen worden naar elke persoon gestuurd die op deze planeet geboren wordt om de boodschap over te brengen dat God bij ons is. Engelen spreken tot ons en proberen ons te helpen ons doel in dit leven te voltooien. We moeten leren luisteren en om dat te kunnen doen moeten we stilte in onszelf vinden.
De dood, zelfs de gemeenste, wreedste en gruwelijkste weg die we afleggen voordat we sterven, heeft een doel.
De dood van één kan velen redden. (Dit heeft vele betekenissen die mij getoond werden.) De dood van welke soort dan ook is geen straf. De dood is nooit een straf. De dood is het sluiten van de ogen en weer overgaan in het leven. De dood is teruggaan naar het begin. De dood IS het begin, niet het einde. God veroorzaakt onze dood niet, we accepteren de dood. We hebben het lang, lang geleden geaccepteerd toen we voor het eerst als Spirituele wezens werden geschapen. God erkent dat we ervoor gekozen hebben om dit leven te verlaten. Het komt zelden voor dat God ons niet toestaat om te sterven op het moment van onze keuze.
We hebben de gave (of de vloek) van vrije wil en dat verandert niet wanneer we de beslissing nemen om te sterven. Het is onze taak om zo lang mogelijk in leven te blijven. Ik begreep dat op een spiritueel niveau en ik had gevochten voor dat leven.
Ik was extatisch. Mijn wonder was gekomen en meer, veel meer. Zoveel van mijn vragen werden beantwoord en ik kreeg antwoorden op vragen waar ik nog niet eens aan had gedacht. Maar ik wilde nog steeds meer. Ik voelde de aanwezigheid van wezens rond mijn bed, dichtbij genoeg om aan te raken. Ik had zoveel vragen. Ik kon geen gezicht of figuur zien, alleen het prachtige licht en de stemmen werden kristalhelder.