Het antwoordde: ‘Zoals alle manifestatie is ook de wereld de schepping van de grote illusie of grote begoocheling, die het scheppende aspect is van dit Opperste Bewustzijn, of de Heer, en de goddelijke filmprojector van het leven, in het almachtige spel van het rijk van de Schepping.
Net zoals een fata morgana in de woestijn verdwijnt wanneer je het vanuit een bepaald perspectief bekijkt, is je leven als Arti op aarde verdwenen wanneer je het bekijkt vanuit het perspectief van het Goddelijke Zelf, waar je nu bent.
Alleen het eeuwige is werkelijk; en vanuit het gezichtspunt van die Werkelijkheid verdwijnt alles wat niet-eeuwig is. Maar natuurlijk kun jij, als eeuwige Atman (de ziel) nog steeds de ‘wereld van illusie’ bekijken als je dat wilt.’
Ik vroeg: ‘Dus mijn leven als Arti heeft nooit echt bestaan, het was een illusie?’
Het antwoordde: ‘O, het bestond; net zoals een droom bestaat, of een film, of een luchtspiegeling.’
Ik bleef doorvragen: ‘Dus de wereld was gewoon een verzinsel van mijn verbeelding? Hoe heb ik hem gecreëerd? Met mijn gedachten en verlangens?
Het antwoord weerklonk overal om me heen, “Y-e-s-s-s!” terwijl het in mijn wezen weerklonk.