Wat echt is, is alleen dat wat blijvend en onveranderlijk is. Dat wat verandert, bevindt zich in de luchtspiegeling van de tijd en bestaat werkelijk niet.
Ik wilde een laatste blik werpen en afscheid nemen van de wereld die ik zojuist had achtergelaten. Ik keek achter mijn niet-bestaande schouder, in de verwachting mijn wereld te zien; maar tot mijn grote schrik zag ik dat er niets was. Mijn aardse wereld leek niet te bestaan! Er was geen wereld, geen universum, geen sterrenstelsel, geen aarde, niets! Niets bestond, behalve deze zachte Bewuste Aanwezigheid, deze pulserende Briljantie, deze pure Liefde die overal was als een en al puur wit Licht. ‘Oh mijn God, hoe kan dat?!’ riep ik bij mezelf uit. Waar is het gebleven? Hoe zit het met alles wat ik als Arti heb meegemaakt? Het was allemaal echt! Hoe kan dat zomaar verdwenen zijn?
Er leek een zacht antwoord te komen van de kosmische wijsheid die overal om me heen was: “Maar hoe kan het Echt zijn, als het net verdwenen is? Er werd zoveel kennis met me gedeeld dat ik het hier niet allemaal kan delen. Het antwoord zei: ‘Wat echt is, is alleen dat wat permanent en onveranderlijk is. Dat wat verandert, bevindt zich in de luchtspiegeling van de tijd en bestaat werkelijk niet. Bewustzijn echter, als een zachte, delicate, gladde, vloeiende Aanwezigheid is altijd aanwezig; zelfs binnen de menselijke vorm, boven en voorbij de geest, omdat het de Ervaringsloosheid is die aan alle ervaring ten grondslag ligt. Het verandert nooit, verdwijnt nooit en is daarom de enige Werkelijkheid.’
Ik vroeg: ‘Maar als alleen dit Bewustzijn echt is, was de wereld dan een illusie? Waar kwam het dan vandaan?’
Het antwoordde: ‘Zoals alle manifestatie is ook de wereld de schepping van de grote illusie of grote waan, die het Creatieve aspect is van dit Opperste Bewustzijn, of de Heer, en de goddelijke filmprojector van het leven, in het almachtige spel van het rijk van de Schepping. Net zoals een fata morgana in de woestijn verdwijnt wanneer bekeken vanuit een bepaald perspectief, is je leven als Arti op aarde verdwenen, wanneer bekeken vanuit het perspectief van het Goddelijke Zelf, waar je nu bent. Alleen het eeuwige is werkelijk; en vanuit het gezichtspunt van die Werkelijkheid verdwijnt alles wat niet-eeuwig is. Maar natuurlijk kun je als eeuwige Atman (de ziel) nog steeds de ‘wereld van illusie’ bekijken als je dat wilt.’
Ik vroeg: ‘Dus mijn leven als Arti heeft nooit echt bestaan, het was een illusie?’
Het antwoordde: ‘O, het bestond; net zoals een droom bestaat, of een film, of een luchtspiegeling.’
Ik bleef doorvragen: ‘Dus de wereld was gewoon een verzinsel van mijn verbeelding? Hoe heb ik hem gecreëerd? Met mijn gedachten en verlangens?
Het antwoord weerklonk overal om me heen, “Y-e-s-s-s!” terwijl het in mijn wezen weerklonk.
Ja: Ik begreep het nu. De wereld bestond alleen maar in mijn geest, een door gedachten en zintuigen gecreëerde illusie/bedrog. Zonder de zintuigen, de geest en het lichaam was er nu geen ego meer om de wereldillusie waar te nemen! Het had allemaal alleen in mijn geest bestaan en plaatsgevonden!
Onze ware werkelijkheid bestaat buiten de geest, en dat is waar ik op dit moment was. Ik realiseerde me de ware uitgestrektheid van mijn Wezen en de minuscule aard van de kooi van het aardse lichaam.
De rollen die ik door de vele levens heen had gespeeld met verschillende lichamen, flitsten weer in mijn bewustzijn. Ik glimlachte toen ik zag dat ik aan geen enkele rol gehecht was! Hoe kon ik ook, als het slechts een spel van de geest was? Ik was in het reine gekomen met het feit dat zodra ik, mijn egobewustzijn, het lichaam verliet, mijn door de geest gecreëerde wereld ook verdween.