Verslagen (van buiten het lichaam) van de ziekenhuiskamer of de plaats van het ongeval leveren bevestigend bewijs.
Volgens Moody: “Verschillende artsen hebben me verteld … dat ze totaal verbijsterd zijn over hoe patiënten zonder medische kennis zo gedetailleerd en zo correct de procedure konden beschrijven die werd gebruikt bij reanimatiepogingen, ook al vonden deze gebeurtenissen plaats terwijl de artsen wisten dat de betrokken patiënten ‘dood’ waren.”
Een comateuze man werd in een park gevonden en kreeg hartmassage van voorbijgangers. Bij aankomst op de hartbewakingsafdeling, terwijl hij nog steeds comateus was, verwijderde een verpleegster het kunstgebit van de man en legde het in een crashkar.
Na ongeveer negentig minuten stabiliseerden zijn bloeddruk en hartritme, maar hij bleef comateus en werd overgebracht naar de intensive care. Meer dan een week later kwam hij uit zijn coma en werd hij teruggebracht naar de coronaire zorgafdeling, waar hij de verpleegster tegenkwam en zei: “…jij weet waar mijn kunstgebit is.”
Hij beschreef de crashkar, met flessen erop, en de schuiflade eronder, waar zijn kunstgebit in had gelegen.
Hij zei dat hij de hele scène van bovenaf, buiten zijn lichaam, gadesloeg. Verder beschreef hij de kamer en de aanwezigen nauwkeurig, waarbij hij opmerkte dat hij erg bezorgd was dat ze zouden stoppen met proberen hem te reanimeren.
De verpleegster bevestigde het!
alles, inclusief het feit dat ze tijdens hun reanimatiepogingen “extreem negatief waren over de prognose van de patiënt”.