Alsof ik naar een gigantisch scherm staarde dat alles vulde waar ik me ook draaide.
De ‘film’ was mijn leven van geboorte tot dood, elke minuut ervan, elke gebeurtenis die ik ooit had meegemaakt. Ik keek ernaar en beleefde het opnieuw. Op dat moment realiseerde ik me dat de tijd niet meer zo op me overkwam als in mijn lichaam. Het was alsof ik in een moment werd geprojecteerd, of door de tijd werd gesleept, achterwaarts voor voorwaarts, om opnieuw te voelen.
Terwijl ik elk moment bekeek/herbeleefde, merkte ik dat ik nu in staat was om elke gebeurtenis te ervaren via de emoties van iedereen die op dat moment aanwezig was.
Ik keek naar mijn eigen slechte fouten en leerde van elke herbeleving. Ik zag mezelf als kind, gebeten door een cavia die ik in shock half op de bank lanceerde. Op dat moment voelde ik schaamte. Want
Ik voelde de angst van de cavia. Niemand veroordeelde me. Er werd me alleen gevraagd wat ik geleerd had. Op dat moment werd ik getroost. Getroost en gerustgesteld. Ik had zoveel geleerd.
Hoe groot de impact was van mijn ogenschijnlijk kleine acties op grote schaal.
Hoe mijn keuzes en gedrag het leven van ontelbare anderen beïnvloedden. Hoe de liefde die ik toonde zich als een lopend vuurtje verspreidde. Hoe de manier waarop ik anderen mishandelde, hen diep kwetste en beïnvloedde en ook hoe die pijn, angst en verwarring vervolgens het leven van anderen zou beïnvloeden. In de ’tijd’ die ik doorbracht in dit herbeleven,
Ik heb een diepe dankbaarheid ontwikkeld voor veel dingen. De ervaring van het leven bijvoorbeeld. De mensen en de harten die mijn ziel op prachtige manieren hadden geraakt en de kwetsbaarheid van het mens zijn. Mijn nieuw gevonden wijsheid leek bevredigend en we gingen verder.