Het levensoverzicht ging vooral over mijn kindertijd. Ik zag mezelf als meisje en tiener en een beetje van mezelf als volwassene. Ik zag foto’s uit verschillende periodes van mijn leven en ik leerde dat het leven een film is waarin we op het toneel staan en dat ik bepaal hoe mijn film gaat lopen en wie er een rol in mag spelen.
Vandaag begrijp ik mezelf veel beter en ik begrijp dat ik degene ben die elke dag kiest waar de film over gaat. Het is geen lange film; het is dag voor dag, situatie voor situatie. Ik kies voortdurend hoe ik ga reageren op wat er nu gebeurt. Ofwel laat ik andere mensen de film voor me maken, ofwel kies ik ervoor om het zelf te doen. Seconde voor seconde zijn alle keuzes aan mij, en ik ben degene die verantwoordelijk moet zijn voor die keuzes. Zelfs als ik denk dat het de schuld van iemand anders is, heb ik het toch laten gebeuren.
Het leven is reageren op wat er gebeurt. Het leven is voelen wat er gebeurt en vanuit je hart of je gevoel kiezen of wat er gebeurt goed voor je is of niet.
Ik heb alle recht van de wereld om mijn eigen geluk en vrijheid te vinden, en om mezelf te beschermen en van mezelf te houden.
Als ik niet van mezelf houd, wordt de film heel slecht en wil niemand er deel van uitmaken of in mijn leven zijn en zal ik anderen en mezelf alleen maar pijn doen.