Ik stond voor een soort gigantische gouden poort… het deed me denken aan een altaar in de katholieke kerk.
Er was een soort mist of iets dergelijks die elk gevoel van afstand vertroebelde, maar mijn hond Skippy was er wel. Skippy was enkele jaren eerder gestorven en was de enige ‘persoon’ waarmee ik een echte familieband had die dood was.
Ik was overweldigd door vreugde en liefde en omhelsde mijn hond met mijn geest. Hoewel ik me niet kan herinneren dat Skippy iets tegen me zei, waren we zo blij om weer samen te zijn!