Het was rond deze tijd dat ik had besloten om naar Las Vegas, Nevada te verhuizen. Ik wist gewoon dat ik beroemd zou worden. Ik zou daar naartoe gaan en ontdekt worden. Op dat moment had ik meegedaan aan wedstrijden en fotoshoots in tijdschriften, maar zo snel als ik die status had bereikt, zo snel raakte ik hem ook weer kwijt.
Ik voelde me erg eenzaam en leeg van binnen. Mijn passie voor het leven begon op te lossen in een duisternis waaruit ik niet kon ontsnappen. Ik begon erg ziek te worden; mijn tolerantie voor kleine omstandigheden in het leven werd steeds moeilijker om mee om te gaan.
Mijn kinderen begrepen niet wat ik doormaakte en elke keer als ik in de spiegel keek, zag ik het beeld van een dik meisje. Ik was over de rand van het leven gelopen en begon te smeken om te mogen sterven.
Waar ging deze wereld over? Waarom zijn we hier? Bestaat geluk? Ik haat het leven! Mensen zijn erop uit om elkaar te vernietigen! Dit is de dialoog die door mijn hoofd begon te spoken.
….
Wat ze met me deelde was haar levenswijsheid. Ze vertelde me dat mijn leven erg op haar leven leek.
Ze vertelde me dat ook zij op zoek was naar liefde en acceptatie door de ogen van de wereld en door hun acceptatie. Ook zij leefde door de duisternis van het omringd zijn door hoge machtige mensen in Las Vegas en andere delen van de wereld. De wereld van duisternis en de status die schoonheid je kan brengen door hoge machtige mannen.
Wat ze de weken daarna met me begon te delen was haar levenswijsheid. Ze vertelde me dat liefde de enige manier was. Ze vertelde me dat ik altijd de liefde moest vasthouden en de liefde nooit mocht vergeten. Want liefde was ons enige antwoord om als mens te overleven.
Ze vertelde me dat ik niet moest laten gebeuren wat haar was overkomen. Ze zei dat ik nog steeds een kans had. Ze vertelde me dat Joe Dimaggio de liefde van haar leven was geweest in de tijd van haar menselijke ervaring. Nogmaals zou ze haar liefde met me delen.