Ik gaf mezelf volledig over aan God.
Ik heb zo lang geprobeerd om die beproevingen in een soort kader te passen, om ze te begrijpen. Ik wist niet dat de waarheid niet door mijn overtuigingen of ideeën zou komen, maar door de krachtige energie van God die mij aan deze kant, de kant van de geesten, vervulde. Het gewicht van elk van die pijnen verliet me en werd vervangen door Zijn vrede, als een tedere omhelzing van vader tot kind, die me verzekert dat alles goed is.
Ik gaf mezelf volledig over aan God. Hij hield mijn hele bestaan vast. Zijn licht stroomde uit me, straalde uit mijn botten, stroomde uit elke haarlok, zelfs mijn wimpers gloeiden en tintelden van Zijn licht en liefde.
God trok me terug naar Zijn kern, waar ik altijd al thuis hoorde. Ik stond mezelf toe om dichter en dichter naar Zijn centrum te gaan. Toen was het plotseling niet meer extern, maar intern! De bron van het heldere licht woonde in het diepste van mijn wezen. Gods geest die in mij woonde, in mijn hart, mijn geest, mijn ziel! Voor het eerst begreep ik dat God uitgestrekt en persoonlijk was, en lang geleden op mijn uitnodiging zijn intrek had genomen in mijn geest. Ik had het gevoel dat ik uit elkaar zou barsten van vreugde en zou exploderen in licht, waarvan de stralen de verste uithoeken van het universum zouden bereiken. Ik dook in het licht en wilde nooit meer terugkeren naar het aardse rijk.
Toen werd ik plotseling gestopt. Ik wist dat ik dit pad niet kon vervolgen… nog niet. Ik verlangde ernaar om te blijven, om de vonk van mijn bestaan te bereiken, maar het mocht niet zo zijn. Het licht werd zwak en ver weg en ik werd ongerust, terwijl ik tot God riep: “Alsjeblieft! Geef me tenminste de herinnering hieraan! Ik heb het gevoel dat ik alle hoop verlies als ik niet tenminste dat kan hebben.”
Ik werd wakker in mijn ziekenhuisbed… de herinnering aan mijn tijd aan de andere kant hield me diep in mijn binnenste vast.
Ik heb sinds mijn NDE grote veranderingen meegemaakt en zie het leven nu op een hele nieuwe manier. De belangrijkste les die ik geleerd heb sinds mijn ervaring, de boodschap die ik met de wereld wil delen, is dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Het leven, tenminste in de westerse cultuur, leert ons om onafhankelijk te zijn. Vanaf het moment dat we onze eerste adem uitblazen, worden we in een maatschappij van separatisme gegoten. We bouwen letterlijk en figuurlijk hekken en muren om anderen buiten te houden. Naarmate we volwassen worden, worden deze afscheidingen slagvelden die ons verder van elkaar scheiden… zelfs van de God die ons geschapen heeft.
Deze onafhankelijkheid is verwarrend en in strijd met wat onze geesten nodig hebben en verlangen. Het brengt ons in een levenslange strijd met onze essentie en wordt de bron van alle conflicten. Als we als kinderen van God ooit echt een verschil willen maken, moeten we eerst tot het inzicht komen dat we door onze Schepper met elkaar verbonden zijn. Ik ben in de geest verbonden met de misdadiger, de bedelaar, de zieke. Door deze waarheid te erkennen, realiseer ik me dat ik ook de weg van de dief, de verarmde of de bedroefde had kunnen gaan.
Ik kwam terug van mijn BDE met een beter begrip van de kracht en macht die onze Schepper aan ieder van ons heeft gegeven. We hoeven niet werkeloos naar de hemel te staren, wachtend tot God de problemen hier op aarde oplost. Hij is hier bij ons! Hij rust ons uit met Zijn liefde, zodat we kunnen samenwerken en de zorg voor elkaar voor elkaar kunnen krijgen.
Deze kennis heeft me een gevoel van vrede gegeven. Piekeren heeft geen zin meer, want ik weet dat alles meewerkt ten goede, als we kiezen voor de liefde van God. Ik word minder snel boos en ben minder snel gekwetst. Waarom zou ik boos of gekwetst zijn? Als iemand mij onrecht aandoet, voel ik compassie; ik begrijp dat ik ooit een leven heb geleefd dat op mijzelf was gericht en dat ik daardoor anderen heb gekwetst. Ik loop langer en mijn glimlach is eindelijk oprecht, niet slechts een masker dat ik draag. Ik streef ernaar om Gods liefde in gedachten te houden als ik spreek en mijn woorden zo te peilen dat ze anderen geen pijn doen.
Dank U, God, voor mijn tijd in de leegte en in het licht. Ik voel me nu “echt”. Ik sprint naar liefde en verwerp angst. De muren zijn afgebrokkeld en ik sta op het puin… klaar om Gods grote en glorieuze doel in mijn leven te vervullen.