Alle tijd leek stil te staan. Mijn levensoverzicht leek echter slechts enkele seconden in beslag te nemen. Alles wat ik ooit had gedaan, goed of slecht. Iedereen die ik ooit gekend had, hoe belangrijk of onbelangrijk ook. Al mijn levenservaringen speelden zich af in een paar vluchtige seconden.
In mijn gedachten hoorde of voelde ik een stem. Een Goddelijke stem. Een Heilige stem. Ik voelde de vriendelijkheid en er werd me uitgelegd dat het oordeel over mijn leven aan mij was. Er zou geen vergelding zijn. Ik was verantwoordelijk voor mijn leven zoals ik verantwoordelijk was voor mijn oordeel over mijn leven.
Ik was tot dan toe een vrij goede ziel geweest. Nooit iemand pijn gedaan, altijd geprobeerd te helpen, de beste persoon te zijn die ik kon zijn. De recensie was even verrassend als aangenaam. Ik herinner me dat ik grotendeels glimlachte tijdens deze beoordeling. Het ging zo snel voorbij, maar ik voelde alle emoties zoals ik ze oorspronkelijk had gevoeld, alleen in lichtsnelheid. Het was bijna alsof ik een film vooruit keek.
Zo snel als het was begonnen, zo snel werd ik teruggeslagen in mijn lichaam.