Het vuur was nu op het dashboard. Ik kwam vele keren bij en verloor het bewustzijn tussen de crashsite, het ziekenhuis in Welland en daarna het ziekenhuis in de VS.
Een paar weken later lag ik op de intensive care en was ik overweldigd door verdriet en schuldgevoel omdat ik iemand (haar vriendin) hun leven had verloren.
Ze kwam door mijn raam naar binnen als een klassieke ‘vrouw in het wit’ verschijning, en weer hoorde ik zonder het fysiek te horen dat ik mezelf niets moest verwijten en dat alles was zoals het moest zijn.
Het was heel moeilijk voor me om dit te schrijven. Ik moet er nog steeds van huilen. Toen zweefde ze de deur uit, de gang op, precies tussen twee verpleegsters in die haar duidelijk niet hadden gezien. Ik ben nog steeds verbaasd over dit alles.