Toen realiseerde ik me dat ik in een tunnel zat en niet wist hoe ik eruit moest komen. Ik begon bang te worden. Toen zag ik een gloed van licht en een hand reikte naar me uit. Ik pakte de hand en werd naar de andere kant getrokken waar ik begroet werd door de knapste geest die me door deze ervaring heen loodste.
Er werd mij verteld dat het niet mijn tijd was, maar dat God wilde dat ik wist dat ik mijn leven serieuzer moest gaan nemen, anders zou ik snel dood zijn. Er werd mij verteld dat ik terug moest komen en voor mijn kinderen moest zorgen. Er werd me verteld dat ik meer begrip voor mijn moeder moest hebben. Er werd me ook verteld dat Hij er altijd voor me zou zijn.
Ik huilde omdat ik hier niet meer terug wilde komen omdat ik zoveel vrede en kalmte en liefde voelde die ik nooit eerder had gevoeld.