De ervaring was zeker echt. Ik herinner het me nog zo levendig. Het helpt me om anderen te troosten die een zekere dood tegemoet gaan. Zoals mijn vriendin Donna die bijna twee jaar geleden stierf aan kanker en een gebroken hart. Ik hoop dat ik haar wat troost heb gegeven.
De ervaring was absoluut echt. Ik weet zonder twijfel dat het echt was, ik deel het omdat ik weet dat het de waarheid is, zelfs als mensen denken dat ik gek ben. Als het niet waar was, waarom zou ik mezelf dan onderwerpen aan speculatie.
Ik weet dat mijn ervaring mijn man zal helpen om door zijn kanker heen te komen, zelfs als hij het echt niet begrijpt, weet hij dat ik niet lieg.
Door deze NDE ben ik nooit bang geweest voor de dood. Nadat we deze wereld hebben verlaten, is er geen enkele pijn meer. Ik zal dat gevoel van vrede en tevredenheid nooit vergeten!!!! Door deze NDE begreep ik ook dat geld en materiële zaken er niet toe doen.
Het was allemaal zo prachtig. De wetenschap dat ons leven zin heeft, dat we in wezen spirituele wezens zijn op een menselijk podium, dat alles leeft, dat het universum gevuld is met liefde en bewustzijn, en ten slotte dat we allemaal één zijn met elkaar en met God, geeft me grote vrede, vreugde en hoop.
En dan, POOF, ben ik in het licht. Het is goud, het is prachtig, de pijn van de drie jaar van mijn leven is weg, de lach, de liefde, elke emotie die ik in mijn leven had gehad, was weg.
Ik was één met alles wat ooit bestaan heeft of ooit zal bestaan. Op dat moment wist ik het waarom van alle waaroms. Ik had geen vragen, ik had geen antwoorden nodig. Alles was bekend op dat moment dat ik het licht binnenging.
Toen sprak het tot mij, alsof ik tot mezelf sprak via de stemmen van alles wat kan, doet of zal bestaan. Het zei gewoon: ‘Je moet teruggaan,’ en het was ik die tegen mezelf zei dat ik terug moest gaan; maar toch – ik ben alles, dus wie sprak tegen wie??? Ha-ha. Dus, ik stelde geen vragen, ik wist al waarom ik moest, waarom het leven bestond, waarom alles gebeurt.
Nadat het me vertelde dat ik terug moest komen, was dat het.
Ik werd wakker in mijn bed, mijn moeder lag naast me, vijf dagen waren voorbij gegaan, de kanker die me levend opat en waarvan de dokters hadden gezegd dat ze die niet konden genezen, was volledig genezen. Ze testten me, ontdekten dat ik geen kanker meer had en stuurden me naar huis.
Ik dacht er niet te veel over na tot ongeveer een maand later, toen ik terugkeerde naar Virginia Beach om met mijn paranormale vriendin, mevrouw Joy, te spreken. Toen ik haar kantoor binnenkwam, keek ze me aan met een heel eigenaardige blik û met een verbaasde/angstige/verrassende blik. Haar blik was op zijn zachtst gezegd INTENSE.
Ze stak de kamer zijdelings over, zonder haar ogen van me af te houden toen ze bij haar bureau aankwam en ging zitten. Na een minuut of twee alleen maar te hebben zitten staren, begon ze te huilen en zei uiteindelijk: ‘Chris, je weet dat je vorige maand bent overleden op de operatietafel.’ Ik zei: ‘Ja, dat hebben ze me verteld.’ Ze zei: ‘Hebben ze je ook verteld dat je een ‘face-to-face’ ontmoeting met Jezus Christus zelf hebt gehad?!’
Toen ze dit zei, viel ik bijna flauw – het was ongelooflijk en ze had nu echt mijn aandacht! Ik zei: ‘Ja, maar ze konden me niet vertellen wat Hij te zeggen had. Weet jij wat Hij te zeggen had?’ Ze zei: ‘Ja, ik heb alles’. Ze zei: ‘Ik zal je vertellen wat Hij zei, maar eerst moet ik je dit vertellen – toen je vorig jaar bij me kwam en ik je vertelde dat je ging sterven, dat was het, dat was je tijd om te sterven.
Je hoort hier nu niet te zijn. Nu zal ik je vertellen wat er is gebeurd en waarom je hier nog bent. Chris, toen je stierf en je lichaam verliet, schreeuwde je het uit volle borst uit dat het je speet als je iemand op wat voor manier dan ook pijn had gedaan terwijl je op aarde was. Je schreeuwde het uit met zoveel emotie en overtuiging dat iedereen om je heen ervan schrok.
Hij (Jezus) was toevallig in de buurt en kwam kijken waar al die commotie over ging. Eerst had je geen idee met wie je aan het praten was. Je vertelde Hem gewoon dat je net uit de gevangenis kwam en elke maand een grote cheque van de overheid kreeg en dat je nooit meer hoefde te werken en dat je nog niet klaar was om te sterven – je wilde teruggaan en plezier maken. Je liet Hem lachen en Hij genas je onmiddellijk van je kanker en stuurde je terug naar het leven. Chris, je zult nu nog zesentwintig jaar leven. Is dat niet geweldig? Wil je weten wat je de komende zesentwintig jaar gaat doen?’ Ik zei: “Ja, wat ga ik doen? Ze zei: ‘Chris, je gaat de rest van je leven anderen helpen die soortgelijke ervaringen hebben gehad als jij. Is dat niet geweldig? Wil je weten waarom je dat gaat doen?’ Ik zei: ‘Ja, waarom?’ Lachend zei Joy nu: ‘Omdat dat alles is wat je wilt doen!’
Drie jaar later was mijn kanker uitgezaaid naar mijn nek en ging ik terug naar de VA, maar deze keer naar de hoofdoncoloog van het VA Medical Center in Richmond, Virginia. De dokter daar adviseerde ook dat mijn kanker ‘ongeneeslijk’ was en zette zelfs op papier dat hij me had geadviseerd dat er ‘geen kans’ op genezing was en dat ik over nog eens zes maanden dood zou zijn. Dus keerde ik terug naar het Leo Jenkins Cancer Center in Greenville en onderging een operatie om de tumor te laten verwijderen. De dokter daar vertelde me dat hij niet in staat was geweest om alles te verwijderen en dat ik dood zou gaan – ik antwoordde hem simpelweg dat hij zich geen zorgen hoefde te maken omdat ik het onder controle had – dat was bijna vier jaar geleden. En de beat gaat verder…
Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar waarschijnlijk ben je het nu wel zat om dit allemaal te lezen. Als je meer wilt horen, laat het me dan weten. Maar zo niet, weet dan dit: ER IS ECHT EEN SPIRITUELE PLAATS WAAR WE NAAR TOE GAAN ALS WE STERVEN EN DIE MAN WAAR WE ZOVEEL OVER HEBBEN GEHOORD OP ZONDAGSSCHOOL BESTAAT ECHT EN HIJ DOET NU HETZELFDE ALS WAT DE BIJBEL ZEGT DAT HIJ TWEEDUIZEND JAAR GELEDEN DEED – HIJ GENEEST MENSEN VAN DODELIJKE ZIEKTEN. MIJN NDE HEEFT MIJN LEVEN RADICAAL VERANDERD EN IK ZAL ELKE MINUUT DIE IK NOG HEB BESTEDEN AAN HET DIENEN VAN MIJN NAASTE ALSOF HIJ/ZIJ MIJZELF WAS. BEDANKT VOOR HET LUISTEREN NAAR MIJN VERHAAL.
Ik vroeg God dat als het echt nog niet mijn tijd was, om me alsjeblieft te vertellen wat mijn doel op aarde was – toen werd ik wakker in mijn ziekenhuisbed – voor iets wat aanvoelde als uren, vertelde mijn moeder me dat ik ongeveer twee minuten ‘weg’ was!
Ik werd glimlachend wakker en zei tegen haar:
“Ik weet wat mijn doel op aarde is! Om vreugde te vinden en vreugde te verspreiden!
Klinkt zo eenvoudig. Even later duwden ze me terug naar de operatiekamer (mijn darm was geperforeerd tijdens de eerste hysterectomie en door het lek werd mijn lichaam langzaam vergiftigd).
Psalm Drieëntwintig herhaalde zich keer op keer in mijn gedachten.
Ik heb enorme krachten gekregen om mensen te helpen zichzelf te genezen.
Ik heb een belangrijke boodschap voor de wetgeving over orgaandonatie, want het is een actueel onderwerp in de medische wereld.
Ik heb de kennis ontvangen dat onze gedachten werkelijk ons fysieke lichaam, onze persoonlijkheid en wie we zijn als persoon construeren. Onze ziel drijft het lichaam aan.
