Voor mijn ogen verschenen alle profeten van de religieuze leer – christendom, islam, jodendom, enz. In het midden was een helder licht in de vorm van een mens.
Het sprak tegen me en zei dat het God was. Ik geloofde het eerst niet (wie zou dat willen), ik vroeg ‘het’ ‘Wie ben jij?’. En ‘het’ antwoordde terug en zei: “Ik ben net als jij, eenzaam, niet gewild, verdrietig.
Ik heb ontelbare leden van mensen op deze planeet gezet, ik heb deze planeten uit eigen kunnen geschapen, ik heb profeten geschapen om mijn bestaan uit te leggen, maar toch ontkennen deze mensen die ik heb gezet mijn bestaan. Zij geloven in anderen die geen bestaan hebben.’ Ik vroeg ‘het’ ‘Waarom heb je ze geen kansen gegeven?’ Met zo’n kalm antwoord zei ‘het’ tegen mij: ‘Arifur, heb jij je niet alleen en niet gewenst gevoeld? Heb je het niet opgegeven omdat je begrijpt dat mensen je bestaan niet zullen geloven, dus ik weet zeker dat wanneer je terugkeert, en wanneer je over dit moment spreekt, wie je ook spreekt het niet zal geloven. Laat ze geloven wat ze willen, want het enige wat ik vraag is dat ze het feit accepteren dat er een andere God bestaat. En alleen al van dat geloof zal ik gelukkig zijn.’
Waarom ik?” zei ik.
‘Het’ zei tegen me met een droevig antwoord, ‘Jij bent de enige die ik sterk genoeg heb gevonden om met deze pijn om te gaan. Jij deelt dezelfde gevoelens die ik heb gevoeld, het gevoel van eenzaamheid, het gevoel niet opgemerkt te worden, daarom heb ik jou gekozen. Vanaf hier zul je dit moment nooit meer vergeten, en anderen zullen nooit de ware betekenis van het leven beseffen, alleen jij zult het leven begrijpen en alleen jij kunt mijn bestaan vasthouden.’
‘Welk bewijs heb ik van je bestaan, ik ben bewusteloos. Misschien is dit allemaal een illusie?’ vroeg ik ‘het’.
‘Misschien, heel misschien besta ik niet en is dit een illusie, maar welk bewijs heb je daarvoor. Je bent niet bewusteloos, je bent dood. Maar je hebt een tweede kans, ik laat je leven. Maar eerst wil ik zeggen dat het me echt spijt voor de pijn die ik heb veroorzaakt, Valerie, Kelvin, jullie ouders, Val’s en Kelvin’s ouders. Ze zijn allemaal veilig. Ze zijn bij mij in de hemel.
Ik huilde heel hard.
En toen het ‘het’ voor mij echt bekend stond als God, was ik overtuigd genoeg.
God vroeg me ‘Waarom huil je?
Ik antwoordde: “Ik ben blij dat het goed met ze gaat. Dank U”.
En toen zei GOD plotseling iets dat me tot op de dag van vandaag aan het denken zet.
“Wil je Valerie en Kelvin zien?
Ik heb niet geantwoord.
En dus zei hij: ‘Ook al wil je niet spreken, ik voel dat je hart me zegt dat je ze heel graag wilt zien. Geloof in mij, geloof in mijn bestaan.’
(Plotseling werd ik opgezogen door deze tunnel. In een oogwenk zat ik in een vliegtuig. Ik zat op een stoel in het midden en links van me zat Kelvin en rechts van me zat Valerie. Kelvin glimlachte naar me en Valerie pakte mijn hand.
Kelvin keek me aan en zei: “Het is goed, alles komt goed. Dit is echt Arifur, ik ben echt. Geef niet op, je zult sterker zijn dan wie dan ook op deze planeet. Geloof in God, Zijn bestaan is echt.’
*BOOM*.
Het vliegtuig maakte een hoek en begon naar beneden te gaan, Valerie pakte mijn hand en zei tegen me: “Wees niet bang, je bent veilig, je bent vrij, geloof. Er is iemand daarbuiten en dat meisje deelt dezelfde pijn die jij deelt, dus klamp je niet aan mij vast, ga verder, leef en adem en je zult haar uiteindelijk ontmoeten. Ik… jij Arifur.’
Toen het vliegtuig begon te dalen sloot ik mijn ogen en alles werd zwart. Ik had nog steeds het gevoel dat ik bestond. Ik opende mijn ogen en daar was ik, in het ziekenhuis. Ik bewoog een beetje en iedereen (dokters, etc.) keek me geschokt aan, alsof ze net een spook hadden gezien. Alles leek voor mij net een nare droom, maar in werkelijkheid was het echt. Ik had zojuist de werkelijke betekenis van mijn leven ervaren.