Inzichten over  Troost,  Hoop,  Richting en  Rust

Logo bdekompas.nl

More results...

Filter by Categories

Inzichten over Troost, Hoop, Richting en Rust

ontmoetingen in het hiernamaals
Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

, , , ,

Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen ik dichterbij kwam, groeide het uit tot een rij mensen die de horizon overspande. Toen ze tevoorschijn kwamen om me te begroeten, verlicht tegen het licht, kende ik ze allemaal. Sommigen van hen waren uit mijn leven op aarde, anderen niet.

Daar was mijn grootvader Amos, samen met mijn favoriete hond Butch, die kwispelde als begroeting. Beiden stonden centraal in het idealistische deel van mijn jeugd. En dan was er ook nog mijn betweterige opa Frank met zijn scheve, verdwaasde grijns. Ook mijn lieve tante Eleanor en mijn favoriete oom Sidney werden verwelkomd.

Verder lezen (bron)

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Jennifer K SDE 9194 – Leek het alsof je een mystiek wezen of een mystieke aanwezigheid tegenkwam, of hoorde je een niet-identificeerbare stem?

, , ,

Leek het alsof je een mystiek wezen of een mystieke aanwezigheid tegenkwam, of hoorde je een niet-identificeerbare stem? Ik hoorde een stem die ik niet kon identificeren.

Ik hoorde een stem die ik niet kon identificeren. Het was geen mystiek wezen, maar de geest van mijn paard die haar lichaam verliet. Ik hoorde ‘Ik ben VRIJ!’ Ze sprak deze woorden niet, maar ik hoorde ze toch.

Verder lezen (bron)

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Halil T NDE 8284 – Daarna had ik een heel levensoverzicht, van toen ik in de baarmoeder zat tot nu.

, , , , ,

Daarna had ik een heel levensoverzicht, van toen ik in de baarmoeder zat tot nu.

Ik kreeg veel levensgebeurtenissen te zien die ik vergeten was. Sommige maakten me blij, terwijl andere me vervulden met schuldgevoelens, verdriet, droefheid, enzovoort.

Vervolgens zag ik een mooie weide met groen gras dat groener was dan ik me ooit had kunnen voorstellen of zien. Er stonden bloemen met een kleur die ik niet kan beschrijven.

Ik ging een huis binnen en zag een jonge man zitten. Zodra hij me zag, stond hij op en rende naar me toe. Hij leek op mijn vader, maar ik wist dat hij het niet was omdat ik foto’s van hem had gezien toen hij begin twintig was. Deze man zag er jonger uit dan ik. Ik vroeg hem wie hij was. Hij vertelde me dat hij mijn grootvader was. Sinds ik hem kende, zat hij in een rolstoel. Ik was erg verbaasd. Hij vroeg me mijn oma, zijn vrouw, gedag te zeggen. Toen vroeg hij me of ik mijn overleden vader wilde ontmoeten. We liepen ongeveer 5 minuten. In de verte zag ik mijn vader. Toen we dichterbij kwamen, verwelkomde hij me met open armen. Hij vertelde me dat ik een goed mens was geweest, maar dat ik ervoor moest zorgen dat mijn dochter haar geloof nooit zou verliezen.

Mijn opa, vader en ik liepen langs een veld en we zagen in de verte een prachtige moskee. Toen we dichterbij kwamen, voelde ik dat het lopen steeds moeilijker werd. Het voelde alsof ik extra was aangekomen. Zij gingen naar binnen, maar ik niet.

Ik voelde dat ik naar achteren werd getrokken. Ik hoorde een gezaghebbende stem zeggen: “Je mag niet naar binnen. Je hebt je leven nog niet voltooid. Wanneer je je leven hebt voltooid en een goed mens bent gebleven, zul je je plaats hier verdienen.’

Verder lezen (bron)

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Tracey J Possible Pet Dog NDE 31920 – In april 2005 was mijn vader zeventig jaar oud en leed hij aan kanker aan het einde van zijn leven. Hij viel plotseling

, , ,

In april 2005 was mijn vader zeventig jaar oud en leed hij aan kanker aan het einde van zijn leven. Hij viel plotseling flauw in zijn achtertuin toen hij in het voorjaar in de tuin aan het werk was. Hij werd bewusteloos met spoed naar het ziekenhuis gebracht en we kwamen erachter dat hij sepsis (toxische shock) had ontwikkeld door een vergevorderde longontsteking. Hij had geen tekenen van longontsteking vertoond en we hadden geen idee dat hij het had. Mijn vader raakte op 9 april 2005 in coma. Er werd ons verteld dat hij het vrijwel zeker niet zou overleven. Paus Johannes Paulus II was net een paar weken eerder overleden aan sepsis, dus de term was erg bekend in de media en we hadden echt het gevoel dat mijn vader zou overlijden. We brachten onze dagen met hem door op de IC en baden voor hem.

Tien dagen later, met Pasen, werd mijn vader wakker en maakte wat rudimentaire geluiden, die grappig waren omdat hij klonk als een koe die ‘loeide’. Hij kon ongeveer vierentwintig uur niet praten, maar we waren nog steeds dolgelukkig. Toen hij begon te praten, wilde hij weten wie hem uit Bronte had teruggebracht. Hij zei dat hij in Bronte was geweest, een stadje ongeveer twintig minuten van het ziekenhuis vandaan, waar zijn vader als jongen had gewoond. Mijn vader was onvermurwbaar en zei dat hij naar Bronte was gevlogen en alle ‘plaatsen’ uit zijn vaders jeugd had bezocht, met zijn vader aan zijn zijde. Hij zei dat ze veel tijd hadden doorgebracht met het spelen met de hond van zijn vaders jeugd in Bronte. Mijn vader herinnerde zich dat hij naar het ziekenhuis ging, maar dat zijn vader hem had opgehaald voor de reis naar Bronte omdat hij moeite had om in slaap te vallen tijdens zijn eerste nacht op de IC (dit is niet logisch, want mijn vader was de hele tijd comateus op de IC). Mijn vader was erg boos dat hij weer in het ziekenhuis lag toen hij wakker werd en hij begreep niet waarom we allemaal zo blij waren om hem daar in bed te zien liggen.

Daarom vraag ik me altijd af wat er echt met mijn vader is gebeurd tijdens de comateuze periode. Destijds nam ik aan dat hij hallucineerde tijdens de coma en dat zijn geest afdwaalde. Nu heb ik meer gelezen over NDE’s en ik vraag me af of dit is wat er met hem is gebeurd. Maanden daarna geloofde hij nog steeds dat hij echt naar Bronte was gereisd, en hij geloofde geen moment dat hij die hele tijd in het ziekenhuis lag.

Mijn vader leefde tot kerstavond. Hij overleed op 24 december 2005. De laatste woorden die ik tegen hem zei waren ‘Vlieg naar huis’.

Het is interessant dat zijn overlijden wordt geassocieerd met Kerstmis (Jezus) en zijn ‘wederopstanding’ met Pasen. Pasen is nu mijn favoriete feestdag omdat ik het associeer met wedergeboorte en mijn vader die terugkomt uit zijn coma.

Fast forward naar mijn ADC: Het is nu 2011. Ik heb een zes maanden oude puppy die mijn vader natuurlijk nog nooit heeft ontmoet. De puppy is vorige week gecastreerd en kreeg complicaties tijdens de operatie. Hij had even een hartstilstand maar werd weer tot leven gewekt. Ik heb hem onlangs mee naar huis genomen met de ‘kegel’ om en ik mag hem niet veel laten doen vanwege zijn hechtingen en de operatie. De dag dat ik hem thuisbracht, was hij erg sloom en weg van alle medicatie. Hij begon te janken en keek naar een lade waar ik zijn borstel bewaarde. Ik opende de lade om hem te borstelen. In de lade lag een foto van mijn vader, ondersteboven, die ik een paar dagen geleden in de lade had gelegd met de bedoeling om er ooit een album van te maken. De hond is meestal gek op zijn borstel. Hij snuffelde in de lade, zijn staart kwispelde als een gek en toen trok hij de foto er heel voorzichtig uit en droeg hem voorzichtig in zijn bek. Hij legde hem in zijn bench.

Hij heeft nog nooit papier gedragen zonder het kapot te kauwen (hij houdt absoluut van papier eten). Dit was zo vreemd. Hij kan niet in de bench omdat zijn kegel te groot is, maar hij heeft de foto in de bench op zijn kussen gelegd, net binnen het deurtje, en is toen op de grond gaan slapen.

Vandaag is het Pasen en natuurlijk denk ik dan altijd aan mijn vader die uit de coma ontwaakt. Ik wilde hem gaan bezoeken op de begraafplaats, maar ik wilde de hond niet alleen thuis laten met zijn kegel om en hij is nog steeds herstellende van de bijna-dood chirurgische ervaring. Ik besloot de hond in zijn gloednieuwe autotuigje te doen en hem gewoon in de auto te houden op de begraafplaats, dus nam ik hem mee. De parkeerplaats is ruim tien minuten lopen van waar mijn vader is. Ik besloot de hond even uit te laten om zichzelf te ontlasten aan de kant van de straat bij de ingang van de begraafplaats, en hem daarna in de auto te laten omdat hij toch al zo suf was. Hij sprong uit de auto en rende absoluut weg. Ik was doodsbang vanwege het lokale verkeer en een diep ravijn in de buurt. Ik kon niet zien welke kant hij opging en ik wist zeker dat hij het ravijn in ging. Ik wist dat de steile klim en het koude Canadese water hem zouden doden. Ik heb bijna een uur naar mijn hond gezocht en zelfs andere mensen op de begraafplaats gevraagd of ze hem gezien hadden. Ik was buiten mezelf van tranen toen ik besloot dat het donker werd en ik mijn kinderen moest gaan halen om me te helpen zoeken. Op weg naar de begraafplaats besloot ik snel naar het graf van mijn vader te lopen en hem om hulp te vragen bij het vinden van onze pup. Ik kon mijn ogen niet geloven dat de puppy hijgend op het graf van mijn vader lag, met een enorme puppygrijns en veel voldoening. Hij wist dat mijn vader daar lag, ook al had hij mijn vader nog nooit ontmoet of was hij nog nooit naar die begraafplaats geweest.

Ik geloof dat mijn hond tijdens de ‘flat line’-momenten tijdens de operatie mijn vader moet hebben gezien.

Niets anders verklaart waarom hij papa’s foto in de kist stopte, of waarom hij zich naar papa’s graf haastte terwijl hij de betekenis ervan niet kon begrijpen.

Ik zie het nu allemaal voor me en realiseer me dat papa met de hond van zijn vader had gespeeld tijdens zijn eigen bijna-dood moment, in zijn coma.

Verder lezen (bron)

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Oscar D NDE 22393 – Ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen of je ervan bewust geworden? Ja, ik ontmoette twee individuen of wezen

, , , ,

Ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen of je ervan bewust geworden? Ja, ik ontmoette twee individuen of wezens toen ik naar de lobby van de tandarts zweefde, boven het bureau van de secretaresse.

Ja, ik ontmoette twee individuen of wezens toen ik naar de lobby van de tandarts zweefde, boven het bureau van de secretaresse. Ik voelde onmiddellijk volledige liefde van hen.

Ze legden me uit dat zij mijn echte vader en moeder waren en dat mijn moeder in het leven een heel aardig persoon was, maar niet mijn echte moeder. Door hun liefde en warme aanwezigheid wist ik dat zij wel degelijk mijn papa en mama waren.

Ze vertelden me dat het tijd was om met hen mee te gaan naar een ander leven, een beter leven, met meer kansen, maar toen ik mijn moeder hoorde schreeuwen in de tandartskamer, had ik zo’n medelijden met haar en vroeg ik mijn echte vader en moeder of ik in dit leven kon doorgaan.

Ze vertelden me dat het leven zwaar zou zijn en niet gelukkig, maar ik zei hen dat ik liever terugging en haar niet zag lijden. Ze vroegen me of ik het zeker wist en ik zei ja. Toen herinner ik me dat ik terugging naar de verkoeverkamer, ik zag de verpleegkundigen in paniek raken, iedereen was bang, ik zag mezelf en ik ging terug in mijn lichaam en kwam weer tot leven.

Verder lezen (bron)

Duane S NDE 7743 – Aan de verre horizon, afgetekend tegen het licht, zag ik wat eerst leek op een ongelijke lijn over de nachthemel. Toen i

Giselle RV NDE 4859 – Een lichtwezen, nog helderder en liefdevoller, dat Jezus had kunnen zijn, vroeg hen om mij een deel te laten zien van wa

, , , , ,

Een lichtwezen, nog helderder en liefdevoller, dat Jezus had kunnen zijn, vroeg hen om mij een deel te laten zien van wat ik nog moest doen op aarde en om mij mijn pasgeboren zoon te laten zien in de wieg in het ziekenhuis.

Ze vertelden me dat mijn zoon een leerpad had dat afhing van het feit dat ik zijn moeder zou zijn en dat mijn beslissing zijn leven sterk zou beïnvloeden. Met alle pijn in mijn hart (ik had overigens geen fysieke pijn) besloot ik terug te gaan.

Ze moesten bijna al mijn herinneringen wissen omdat ze uitlegden dat als ik me teveel herinnerde, ik het verlangen om terug te keren niet aan zou kunnen en het risico zou lopen zelfmoord te plegen, wat in die dimensie als verkeerd werd beschouwd.

Verder lezen (bron)