Terwijl mijn leven achteruit ging, zag ik mezelf als een baby in mijn moeder, toen nog maar een levensmolecuul, echt heel klein maar levend. Als ik vandaag de dag vrouwen abortus zie plegen, wil ik huilen. Ze begrijpen niet dat God hen dit kind niet voor niets heeft gegeven en dat zij door dat leven (kind) is uitverkoren. Ik weet niet hoe ik dat weet, ik weet het gewoon!
Maanden voor mijn ervaring had ik een abortus ondergaan. Ik was bang voor mijn beslissing en overwoog zelfs zelfmoord uit wroeging en schuldgevoelens. Ik worstelde met de vraag hoe ik mezelf kon vergeven en hoe ik verder kon gaan in het leven om te proberen te vergeten wat ik had gedaan. Wekenlang wenste ik mezelf de dood toe en had ik het gevoel dat ik het niet verdiende om een vol leven te leiden, wetende dat ik een leven had genomen.
Toen gebeurde er een auto-ongeluk, zonder dat ik het wist. …
Voor ik het wist was ik in een ‘ruimte’. Het was niet echt een kamer met muren of deuren, maar het was een open ruimte. Het was zo warm en comfortabel. De beste woorden om het te beschrijven waren een gevoel van totale tevredenheid en vredigheid. Het was helder en levendig.
God stond daar voor me en ik was verrukt toen ik zag dat God mijn kind vasthield. De baby was een zuigeling en perfect van grootte en vorm. God sprak tot me en zei iets in de trant van: ‘Alles is goed. Hij is perfect en ik vergeef je. Voel je niet schuldig. Je bent vergeven en ik hou van je.’ Ik wou dat ik me letterlijk kon herinneren wat er gezegd werd.
We communiceerden en ik kon de baby aanraken en vasthouden. Ik voelde volledige vrede en vergeving. Ik was er klaar voor om bij mijn kind te zijn en het ouderschap te omarmen. GOD vertelde me dat Hij over de baby zou waken en dat het goed met hem zou gaan, maar dat ik terug moest gaan. Hij zei dat ik in de toekomst terug zou komen om bij mijn kind te zijn. Maar voor nu had ik een doel en moest ik terugkeren.
Ik aarzelde om weg te gaan omdat ik hier wilde blijven op deze prachtige, warme, comfortabele, vredige plek. En de wetenschap dat ik vergeven was, deed mijn hart overspoelen met ‘warme, donzige’ gevoelens. Ik nam afscheid van mijn kind, kuste hem en gaf hem terug aan GOD. Ik herinner me dat de baby in een zachte, zijdeachtige deken was gewikkeld. Het was een aangenaam afscheid. Er was GEEN gevoel van onheil of verdriet dat ik weg moest. Ik was overweldigd door opluchting en voelde me uitgerust en opnieuw een vredig tevreden gevoel.
Mooie beschrijving van de ervaring
Ik zag een duidelijk visioen van een lange man die in een hoek van 45 graden stond met een jong meisje van tussen de 4 en 5 jaar oud. Ze was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien.
Ze had lang zwart haar en ze leek op mij en op de man met wie ik een verhouding had. Mijn ziel werd gevuld met onvervalste gelukzaligheid terwijl ik naar dit prachtige meisje staarde.
Ze groette me en zei: Mama, waarom heb je me niet gehouden?
Op dat moment voelde het alsof dat mijn geaborteerde kind was. Ik legde haar uit dat mama een fout had gemaakt, dat het haar heel erg spijt en dat ze heel veel van je houdt. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Ik heb God gevraagd om over je te waken. Ik zei dat mama een fout had gemaakt en zwanger van je was geworden toen ik met een andere man getrouwd was.
Ik vroeg haar: “Vergeef je me, schatje? Ze zei: “Ja, mama, dat doe ik, maar jij moet veranderen. Ik zei, waarom zeg je dat? Ze zei, omdat je mensen gemeen behandelt en je zorgen moet maken over wat ze denken, mama. Ik huilde toen ik dit prachtige meisje deze woorden hoorde uitspreken. Op dat moment voelde ik de oprechtheid in haar onschuldige stem en werd ik stil omdat ze gelijk had.
Ik had een illegale abortus ondergaan, die op een grove manier was uitgevoerd. Daarna raakte ik geïnfecteerd van mijn hoofd tot mijn voeten. Ik had ondraaglijke pijn. Mijn vriend besloot me naar de eerste hulp te brengen. Ik weet nog dat het onweerde. Ik kreeg mijn schoenen niet meer aan; ik viel bijna flauw. Mijn vriend hielp me en zette me in de auto. Ik herinner me dat we bij een spoorwegovergang kwamen, waar een trein voorbij reed. We moesten stoppen en wachten. Ik zat op de achterbank, nauwelijks in staat om de pijn te weerstaan.
Toen wist ik plotseling dat ik doodging. De tijd leek onbelangrijk, ik weet niet meer op welk moment het gebeurde. Ik denk dat we nog aan het wachten waren tot de trein voorbij kwam.
Plotseling voelde ik mezelf uit mijn lichaam getild worden. Ik keek niet naar beneden, sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik ergens naar keek.
Maar het gevoel was alsof ik in de armen van God werd genomen, een concept dat ik nooit had overwogen. Elk verdriet, alle verdriet, liefdesverdriet, teleurstelling, verlies, wrok, was weg. Er werd gewoon mee omgegaan, punt. Ik voelde toen de meest ongelooflijke liefde, genade en vrede die ik me ooit had kunnen voorstellen. In feite kun je het je niet voorstellen; het bestaat gewoon niet op dit bewustzijnsvlak! Er zijn geen woorden om het te beschrijven en dus moet ik het gewoon “weten”. Het was het grootste geschenk dat ik ooit heb gekend.
Er is mij verteld dat we maar tien wetten van het land hebben waar we naar moeten leven? Mozes kreeg deze Wetten lang geleden; [zijn] de mensen hun betekenis vergeten?
Als een man 100,00 verdient, moet hij geen 150,00 huur betalen. Mohammad vertelde me dat ik “Pay it Forward” moest doen; dat doe ik. Ik zal mijn laatste dollar aan iemand anders geven. Als de belastingdienst aan de andere kant komt, zullen ze allemaal worden beoordeeld op basis van hun hebzucht?
Als de paus het heeft over God-gelijk zijn, neemt hij de naam van de Heer ijdel. Wat heeft hij gedaan voor zijn kinderen tijdens de molestatiezaken? Hij spreekt over abortus: het is tegen de wet van God.
Hoe zit het met het onder ogen komen van zijn kudde over wat de kerk doet met de mannen die zoveel pijn hebben veroorzaakt? Hij stuurde ze naar een andere parochie om opnieuw te recidiveren. Kreeg ik een taak? Ik moet de mensen in de South Smokey Mts. Appalachia – de kinderen in ons land (VS) die STARVEN!
Terwijl ik op de grond lag en de klappen maar bleven komen, hield ik mijn adem in; ik dacht dat mijn rug niet meer op en neer zou gaan en dat ze zouden denken dat ik dood was of bewusteloos. Net toen mijn longen in brand leken te staan en ik lucht nodig had, verscheen mijn negen maanden oude dochters gezicht voor me en kwam er een kalmte over me.
Toen was er een heel klein moment van totale duisternis en toen merkte ik dat ik omhoog liep door een oude stenen en aardse tunnel met aan het eind een helder wit licht. Voordat ik bij het licht was, veranderden de stenen en aarde in de hemel met alle sterren.
Ik kende meteen al hun namen en doel en het leek alsof ze levende wezens waren met een reden om geschapen te zijn. Van één in het bijzonder werd me verteld dat het mijn geboortester was. Alles was binnen een hartslag en toch leek het alsof de tijd had stilgestaan.
Je wist alles tegelijk en toch ook apart. Er liep de hele weg een engel aan mijn rechterzijde mee en mij werd verteld dat hij mijn beschermengel was. Ik zag mijn hele leven alsof ik naar een film keek. Er was een onzichtbare grens die je niet kon zien, maar je begreep dat je die niet mocht overschrijden of anders niet mocht vertrekken.
Paarden en honden waren samen aan het spelen en toen ze stopten, leken ze een gat door me heen te staren en gingen toen weer verder met spelen. Er werd mij verteld dat ze aan het kijken waren of ik de persoon was waar ze op wachtten en die ze hadden liefgehad toen ze op aarde waren.
Toen zag ik baby’s zover het oog reikte en nog meer. Het waren ‘onze kostbare abortusbaby’s’ zei de engel. Maar toen ik hem vertelde dat ze allemaal verschillende leeftijden hadden, vertelde hij me dat je geen baby blijft maar zult groeien tot ongeveer vierendertig of zesendertig.
Mij werd verteld dat ik het woord in me moest krijgen terwijl ik op aarde was, omdat ik God niet kon benaderen in de grote Troonzaal totdat ik een bepaald kennisniveau had bereikt. Ik kon het daar leren, maar het zou mijn reis vertragen. Er gingen mensen omhoog naar een groep bomen. De bladeren leken op magnoliabladeren, maar ze waren ongeveer een meter lang en slanker. Ze pakten een tak in hun armen en ademden lang en diep. Ze ‘roken de bladeren voor de genezing van de naties’. Ik vroeg wat dat betekende en de engel zei toen dat ik het moest opzoeken en glimlachte toen ik hem vertelde dat mijn moeder me dat altijd vertelde als ik vroeg hoe ik bepaalde woorden moest spellen en hij zei: ‘Ik weet het’.
Toen gebaarde de engel dat ik naar binnen moest gaan en er kwam een intens verdriet over me heen, dat zo anders was dan de totale vrede die ik voelde. De gevoelens waren extreem intens en definitief. Ik vertelde hem dat ik niet naar binnen kon gaan. Hij kon niet begrijpen waarom ik niet naar binnen wilde, want hij bleef maar zeggen dat je niet begrijpt dat je naar binnen MOET. Ik vertelde hem toen dat als ik naar binnen zou gaan mijn baby’s de Heer nooit zouden kennen en toen deed de engel alsof hij naar iemand anders luisterde die ik niet kon horen. Hij glimlachte naar me en zei dat ik terug mocht gaan als ik dat wilde. Het volgende dat ik wist was dat ik weer op de grond lag met de pijn en de klappen. Er was een engel die me beschermde en die zo enorm groot was dat ik zo groot was als een tweejarige vergeleken met een man van een meter tachtig die boven me zweefde. Hij zei dat zijn naam Kanon was en dat ik stil moest zijn en hij begon op de achterkant van mijn nek te blazen en ik begon het warm te krijgen.
(Dit is heel persoonlijk.) Ongeveer een jaar na de NDE werd ik zwanger. In het begin was ik vervuld van angst omdat ik nog steeds in remissie was van de leukemie en niet wilde hervallen en tegelijkertijd zwanger zijn. Ik wist dat ik de terugval niet zou overleven en dat mijn kind geen moeder zou hebben.
Ik plande een abortus. Op de dag van de abortus lag ik op een brancard te wachten om naar de operatiekamer gebracht te worden. Plotseling (en hiervoor was ik niet zo’n emotioneel persoon) werd ik vervuld van liefde voor mijn kind en verdriet over wat ik op het punt stond te doen. De dokter kwam naar me toe en zag mijn uiterste wanhoop. Ze hield mijn hand vast en ik zei: ‘Ik kan dit niet.’ Ze glimlachte en ik stond op, kleedde me aan en ging met mijn man naar huis.
Iets van binnen, iets vreemds, vertelde me: ‘Hoe kon je dit doen, terwijl je zelf een tweede (overleven van kanker) en derde (overleven van de NDE) kans kreeg om te leven! Het was de BESTE BESLUIT DIE IK OOK IN MIJN LEVEN HEB GENOMEN! (Naast mijn tweede kind ook!!) LOL.
Zijn er nog andere vragen die we kunnen stellen om je te helpen je ervaring over te brengen? Als mijn NDE ooit ergens gepubliceerd wordt, zou ik dat op de een of andere manier graag willen weten.
Ik keek voor me en zag een oude vriend van me die kort daarvoor zelfmoord had gepleegd. We communiceerden met een soort telepathie door gedachten uit te wisselen. Ik ‘zei’ ‘Scott! Ben je in orde?” en hij zei “Ik ben ZO in orde! Kijk maar waar ik ben! We omhelsden elkaar en ik kon zijn lichaam voelen. (Tot op de dag van vandaag kan ik de plek op mijn arm voelen waar zijn arm om de mijne sloeg!)
Op dat moment realiseerde ik me dat als ik was waar Scott was, ik ook dood moest zijn.
Ik begon in paniek te raken of ik wel of niet naar de hel zou gaan omdat ik een abortus had gehad. Het licht communiceerde me dat ik volledig geliefd was en dat de moeilijkheid van de menselijke conditie volledig werd begrepen. Er werd me gezegd ‘ALLES IS VOLLEDIG OOK’. Ik kan niet uitleggen hoe intens en allesomvattend die uitspraak was, maar het spoelde elke angst die ik ooit had volledig weg.
Ik begon in paniek te raken over de vraag of ik wel of niet naar de hel zou gaan omdat ik een abortus had gehad.
Het licht communiceerde me dat ik volledig geliefd was en dat de moeilijkheid van de menselijke conditie volledig werd begrepen. Ik kreeg te horen ‘ALLES IS VOLLEDIG GOED’.
Ik kan niet uitleggen hoe intens en allesomvattend die uitspraak was, maar het spoelde elke angst die ik ooit had volledig weg.
