Liefde is een enorme energie die alles verbindt, dat zijn wij, de dieren, de planten, de planeten, alles, we worden allemaal geregeerd door liefde.
Het kan niet gepersonaliseerd worden zoals religies een God kunnen personifiëren. Het is veel meer dan dat. Ik heb moeite met de naam “God”, het verbindt me helemaal niet met de energie van liefde, de bron, het hart.
Ik herinner me dat ik een dronken en verfomfaaide man op een stoep zag zitten. Toen ik dichterbij kwam, zag ik zijn ware wezen. Hij was onvoorwaardelijke liefde. Ik voelde geen oordeel. Hij was net zo waardig als ieder ander en er werd net zoveel van hem gehouden als van ieder ander.
Ik begreep dat ik verder keek dan de schijn. Ik begreep ook dat dit onze natuurlijke staat is. Dit is hoe we bedoeld zijn om te leven.
Het maakte niet uit wat ik deed of had. Er was vreugde in elke handeling, elk karwei, elke gelegenheid. Liefde en vreugde doordrongen alles.
De energie van het universum is liefde en die stroomt door ons allemaal heen. We zijn allemaal een deel van deze liefde en we zijn allemaal één met God.
Het is allemaal absoluut verbazingwekkend om te weten dat we eeuwig zijn, dat de dood niet bestaat en dat we van licht zijn gemaakt.
We zijn altijd omringd door hemelse wezens en we zijn de pure essentie van God.
Wij zijn God.
Door mijn NDE sta ik dichter bij God en besef ik nu dat het leven geen aaneenschakeling van gevolgen is, maar van parallellen en keuzes.
Mijn keuzes hebben direct invloed op de mensen om me heen en we zijn allemaal met elkaar verbonden.
Mijn doel was nog niet vervuld, het zou jaren duren voordat ik me realiseerde dat ik bedoeld was om anderen te genezen. Mijn gevoelige vermogens werden sterker na mijn NDE. Ik ben nu empathisch, helderhorend en helderwetend. Ik kan de stemmen horen van hen die voorbij de sluier zijn, maar ik heb mezelf nog steeds niet getraind om geesten duidelijk te zien met mijn menselijke ogen.
Ik wist niet zeker waarom ik niet beoordeeld werd. Ik wilde zo graag door die poort voor me lopen. Ik kon de bedrijvigheid achter die enorme hemelpoort horen.
Het glinsterende Oog van God liet me toen voor een minuut of twee zien wat er achter de hemelpoort was.
Het waren prachtige Zielen, die allemaal spraken over ons op Aarde en hoe ze ons konden helpen. Het eerste waar ik getuige van was, was een ovale tafel van licht. Deze Zielen spraken over individuen, want ik hoorde opmerkingen als: ‘zij en hij hebben… nodig’, ‘We hebben dit voor haar en hem geregeld’.
De volgende tafel was groter en die Zielen spraken op een manier waarvan ik begreep dat ze groepen hielpen.
De derde tafel van Licht had meer Zielen om zich heen en zij spraken ook over groepen en ik voelde sterk de ernst aan die tafel.
Het enige wat ik wilde was naar de hemel kunnen gaan en elke baan doen die op me wachtte. Ik had altijd tegen God gezegd: ‘Ik ben zo waardeloos en als u me in de hemel laat, zal ik voor eeuwig en altijd de vloeren vegen.
Ja ik was alles en alles was ik en het was allemaal pure liefde. ALLES WAS ÉÉN = LIEFDE.
Heb je tijdens je ervaring informatie gekregen over het bestaan van God?
Ja Voor mij was het niet zozeer een wezen als wel een energie van LIEFDE. Ik had het gevoel dat iets groters de LIEFDE was, maar het had geen gezicht of lichaam.
Ja Ja. Het werd mij gegeven te weten dat de reden van ons bestaan op aarde is dat we mogen leren wie we zijn en wie God in ons is.
We zijn hier om God uit te drukken… door onze handelingen, gedachten, daden… aan de rest van de wereld. Het kost ons vele levens haar
Ja In mijn boek ‘Toepassing van Onmogelijke Dingen’ beschrijf ik het op deze manier:
De ene realiteit omvat alle zijn of bewustzijn. Het is de eindeloos onkenbare oneindigheid van creativiteit en een schijnbare paradox van oneindig veel unieke individuen die tegelijkertijd één zijn. Deze omvattende verbinding is in en van, en creëert, wordt gecreëerd door, en beweegt door elk uniek wezen, en maakt deel uit van alles terwijl het ook afzonderlijk bestaat van wat ik “Al Dat Is” zal noemen.
Dit Al Dat Is kan tegelijkertijd waargenomen worden als een kracht en als een individueel bewustzijn dat binnen elk bewustzijn bestaat en toch gescheiden is van elk bewustzijn of wezen. Het is wat God genoemd zou kunnen worden, maar de ideeën van goden die we hebben zijn een bleke en onvolledige schaduw van het Al.
Dat Is dat ik waarneem. Een idee van een god of goden projecteren op dat oneindige creatieve bewustzijn beperkt onvermijdelijk een begrip van het Al Dat Is op manieren die het zeer beperkte begrip weerspiegelen dat we hebben van onszelf en het fysieke universum.
Ik wilde achter de sluier gaan. Ik dacht eraan en verwachtte half dat ik erin gezogen zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik kreeg te horen dat ik dat rijk nog niet kon betreden, omdat ik terug moest naar mijn lichaam en dat wat achter het gordijn was, gereserveerd was voor als mijn leven op aarde voorbij was.
Ik vroeg hoe het daarachter was. Er werd me verteld, of beter gezegd, gevoeld, dat het een en al vrede, liefde en begrip was.
Ik begreep dat gedachten vorm creëren. Dus stelde ik mezelf voor in een enorm glorieus huis. Het was vreemd, want ik voelde mijn eigen ego. Ik had mijn ego nog nooit los van mezelf gevoeld. Mijn ego wilde een groot, uitgebreid huis, maar niet elke andere ziel had behoefte aan een groot, enorm huis.
Ze creëerden allemaal iets voor zichzelf dat helend was, en ik wist dat achter dat gordijn heling en liefde, begrip, alles zonder de aanwezigheid van ego of oordeel wachtte.
Ik wist dat ik de enige was die mezelf beoordeelde. Ik oordeelde zelfs over mijn huis! Ego was geen onderdeel van het hiernamaals. Ik kon een aantrekkingskracht voelen in het midden van mijn wezen en ik wist dat mijn resterende tijd daar zeer beperkt was. Ik wilde niet weg. Ik voelde me te compleet en heel. Ik voelde me geliefd! Echte liefde, niet het soort dat doorspekt was met oordelen en kritieken. Ik maakte deel uit van iets – ik was niet anders, ik was hetzelfde. Ik vroeg – met mijn gevoelens – of ik alsjeblieft een vluchtige glimp mocht opvangen van hoe het zal zijn als het mijn tijd is om te sterven.
Plotseling, zonder waarschuwing, hoorde en voelde ik het luidste feest! Ik voelde en zag mijn ouders en vrienden en een miljoen andere wezens voor me klappen, me welkom thuis heten.
Ik zag het helderste licht dat ik ooit had gezien. Het was als warme stroop en het vulde elk spikkeltje van mijn wezen. Het licht was liefde, pure liefde. Het was zo spectaculair dat ik huil terwijl ik dit opschrijf.
Ik was gewild. Ik was geliefd. Ik was nodig. Ik had het gevoel dat er een plek op me had gewacht en dat die op me zou wachten als het echt mijn tijd was.
Die warme zonneschijn, dik stroopgeel licht, leefde met gevoelens, overvloed en zelfvergeving. Voor een fractie van een seconde wist ik hoe het voelde om vrij te zijn van alle wereldse gehechtheden en dat begrip zal me altijd bijblijven. Te weten dat ik de scheppende kracht in mijn eigen leven ben – dat wat ik denk en voel over anderen en mezelf mijn omgeving beïnvloedt. Ik hoefde niet op een bepaalde manier te denken om geaccepteerd te worden. Ik was het gewoon.
Ik stond in het prachtige licht en begreep dat ik dat elke dag van mijn leven in me meedraag. Het heeft me niet verlaten. Het is een deel van mij.
Zodra ik me dat realiseerde, voelde ik een ruk naar achteren – boem, geen afdaling naar achteren met kleuren en schoonheid zoals op de heenweg. Ik was gewoon weer terug waar ik was begonnen, in mijn donkere slaapkamer. Ik begon meteen te huilen.
