Ze voelen aan hoe ik me voel. Ze blijven me vertellen dat ik mezelf als persoon moet loslaten. Dat ik slechts een vorm ben die hun energie heeft aangenomen en dat het nu tijd is om weer in de energie opgenomen te worden. Ik hoor de stemmen zeggen: ‘Kijk, we zullen het je laten zien’.
Plotseling voel ik dat ik terug ben in mijn menselijk lichaam, maar ik bekijk het vanuit mijn brein. Ik zit in het midden van mijn hersenen en ik ben oneindig klein, omringd door miljoenen honingraatachtige vormen. Ik werd verdeeld door grote kloven en gescheiden in verschillende gebieden. Ik kan mijn hersenen zien werken. Er zijn hier maar drie kleuren: Rood, Geel en Wit. Elke individuele honingraat, wat ik aannam dat cellen waren, knippert tussen de kleuren afhankelijk van wanneer het wordt gebruikt.
De energie laat me kennismaken met mijn hersenen. Het blijkt dat mijn hersenen niet slechts één ding zijn, het was alsof ze in verschillende gebieden gesegmenteerd waren. Ze lieten me zien waar mijn persoonlijkheid werd bewaard. Ik zag hoe ik niets anders was dan een hoop herinneringen en training waardoor ik dacht dat ik een mens was. Mijn brein zei toen ‘kijk’ terwijl ik naar een ander deel ervan bewoog. Ik zag pulsen elektriciteit van mijn hersenen naar mijn hart gaan; het leek zo simpel, als een machine. Het leek vooral simpel vergeleken met het eindeloze universum dat ik eerder had gezien.
De energie legde me uit dat mijn lichaam gewoon een machine was. Mijn persoonlijkheid was slechts denkbeeldig en gevormd door de dingen die ik heb gezien. Ze zeiden dat de enige reden van mijn bestaan is om dingen te zien en het leven te ervaren. Ze zeiden dat alle dingen die ik zie en ervaar worden teruggestuurd naar het universum. Ze zeiden dat het universum altijd aan het leren is, door naar zichzelf te kijken door al onze ogen. Ze vertelden me ook dat mensen niet anders zijn dan dieren en dat ze gelijk zijn geschapen. Het universum wilde zoveel mogelijk verschillende ervaringen creëren als het kon en daarom zijn er zoveel variaties in levensvormen en soorten.
Ze zeiden dat er geen ‘levensloop’ of plan is. Dat ik moest begrijpen dat ik geleefd heb en dat dat alles was wat ik moest doen. Ze legden uit dat het niet uitmaakt wanneer je sterft of hoe. Ze legden uit dat het leven geen wedstrijd is om het langst in leven te blijven. Als ik zou sterven, zou ik me geen zorgen moeten maken dat ik het niet lang heb volgehouden. Ik zal nooit echt sterven, ik zal alleen veranderen. Alleen mijn lichaam sterft.