Kwamen scènes uit je verleden bij je terug?
Ik leerde hoe zelfs de kleinste van mijn acties een direct effect hebben op de mensen om me heen. Het heeft zeker mijn manier van leven veranderd.
Ik kijk bijvoorbeeld gehandicapten in de ogen en praat met ze. Ik probeer stilletjes goede dingen te doen om anderen te helpen. Ik werk nu met gehandicapte kinderen.
Nee Die liefde sterft nooit, net als positieve energie en de positieve dingen die we voor elkaar doen, hoe klein ook.
Ik geloof nu in reïncarnatie, vanwege alle mensen die ik daar heb ontmoet en die ik in dit leven niet heb gekend. Ik kende ze ergens van, ik herinnerde ze als iemand van wie ik veel hield, familie. We maken allemaal deel uit van God, lichaam en ziel tot in de eeuwigheid.
Daarmee kreeg ik een overzicht van mijn leven te zien en te voelen – in kleur. Ik moest al het goede dat ik had gedaan (en het goede waarvan ik niet eens wist dat ik het had gedaan) zien en voelen.
Ik kon echt de vreugde voelen die elke persoon voelde toen ik hun leven op een liefdevolle manier aanraakte. Voor één keer in mijn leven werd ik ‘betrapt’ toen ik iets goed deed. Tijdens het goede zei Hij tegen me ‘Ik ben zo trots op je! Ik voelde zo’n vreugde omdat ik Hem zo trots maakte omdat ik me nooit had gerealiseerd hoe dat voelde omdat ik altijd het gevoel had dat ik niets goed kon doen.
Het bekijken van mijn willekeurige daden van vriendelijkheid gaf me de meeste vreugde omdat ik het verschil kon voelen dat ik in iemands leven had gemaakt en dat ik me op dat moment niet had gerealiseerd – en ik kende ze niet eens. Ik kreeg te zien dat het niet de grote dingen in het leven zijn die het verschil maken. Alle kleine dingen die we elke dag doen, maken het verschil. Kleine daden van vriendelijkheid betekenen zoveel voor God.
Ook moest ik alle kwetsende dingen zien en voelen die ik had gedaan (zelfs de kwetsende dingen waarvan ik niet wist dat ik ze had gedaan). Ik moest de pijn voelen van de mensen die ik gekwetst had. Maar – je weet hoe ons geleerd is dat we op een dag voor God zullen staan en beoordeeld zullen worden. – God oordeelde niet over mij. Ik keek naar mijn daden, met God aan mijn zijde die van me hield terwijl ik mezelf beoordeelde – en geloof me, niemand kan harder over me oordelen dan ik al over mezelf doe. Het was alsof ik door mijn ouders ‘betrapt’ werd als ik iets verkeerds deed, maar dan erger. Tijdens de pijnlijke beoordeling schaamde ik me zo erg en ik kon me niet verbergen. Mijn onmiddellijke gedachte en ik zei het hardop, was: ‘Ik ben klaar – ik hoor in de hel – ik verdien het niet om naar de hemel te gaan!’ Maar het voelde alsof Hij mijn arm vastpakte toen ik op weg was naar de hel en zei: ‘Wacht even jongedame, kom terug! Je begrijpt het niet en Ik ga het je uitleggen.’ Hij vroeg me ‘Welke andere keuzes had je kunnen maken? Wat leer je hiervan?’ Hij schreeuwde niet tegen me en zei: ‘Hoe kon je dat doen?’ of: ‘Je gaat naar de hel!’ Dit was duidelijk niet de straffende God waarin ik had leren geloven. Het moeilijkste was om te beseffen dat Hij me al had vergeven – ik had het erg moeilijk om mezelf te vergeven. Hij liet me zien hoe ik Zijn liefde niet kon toelaten zonder eerst mezelf te vergeven. Mezelf straffen maakte me niet beter in Zijn ogen, Zijn liefde accepteren was wat Hij van me wilde. Toen ik eenmaal kon accepteren dat God alleen maar liefhad, was het gemakkelijker voor me om open en eerlijk naar mijn leven te kijken. Ik wilde zoveel mogelijk leren als ik kon – ik had zoveel vragen. God houdt van mij zoals ik van mijn kinderen hou. Zelfs als ze iets verkeerd doen, houd ik nog van ze. Ik ben niet blij met hun daden, maar dat verandert niets aan mijn liefde voor hen. Ik heb pijn om hen en – ik laat hen verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Aan Gods liefde zijn geen voorwaarden verbonden.
Ik had ouderschapscursussen gevolgd en alles gelezen wat ik kon vinden, zodat ik niet dezelfde fouten zou maken als mijn ouders bij het opvoeden van mijn kinderen. Hij liet me zien dat ook al mishandelde ik mijn kinderen niet lichamelijk, ik ze wel doodde met mijn woorden. Dat is net zo erg. Ik kon hun pijn voelen. Ik voelde me zo’n mislukkeling. Ik bleef maar herhalen: “Het spijt me zo”. Hij bleef van me houden.
De herinnering aan goede vrienden, het geven van het weinige dat je te geven had aan het leven zal je daar volgen.
Vriendelijke woorden en daden zullen deel gaan uitmaken van je geest en je goede herinneringen zullen je volgen;
God heeft genoeg ruimte voor die dingen in de kamer die Hij voor jou heeft voorbereid. Denk je dat deze dingen niet echt zijn?
We krijgen allemaal een kans om erachter te komen!
Ik heb het gevoel dat de kerk een lachertje is, ‘ik denk’ dat ik het niet meer weet. Ik ben opgegroeid in de kerk, maar nu is alles anders.
Als we voorbijgaan, voelen we alles wat we anderen hebben aangedaan. Als ik iets zei dat iemand pijn deed, voelde ik de pijn die de ander voelde. Hetzelfde voelde ik als ik iemand hielp of gelukkig maakte door te luisteren.
Het maakt niet uit of je naar de kerk bent geweest of niet. Wat voor mijn gevoel telt is het soort persoon dat je bent. Hebzuchtig, egoïstisch, alles wat je maar kunt bedenken, zul je voelen.
ALLES wat ik ooit dacht, deed, zei, haatte, hielp, niet hielp, had moeten helpen werd voor mij, de menigte van honderden en iedereen als een film getoond.
Hoe gemeen ik tegen mensen was geweest, hoe ik ze had kunnen helpen, hoe gemeen ik (onbedoeld ook) tegen dieren was geweest! Ja! Zelfs de dieren hadden gevoelens gehad. Het was verschrikkelijk.
Ik viel van schaamte op mijn gezicht. Ik zag hoe mijn handelen, of niet handelen, een effect had op andere mensen en hun levens. Pas toen begreep ik hoe elke kleine beslissing of keuze de wereld beïnvloedt.
Het gevoel dat ik mijn Redder in de steek liet was te echt. Vreemd genoeg voelde ik zelfs tijdens deze verschrikking een medeleven, een acceptatie van mijn beperkingen door Jezus en de menigte Anderen.
Omdat er een Entiteit was verschenen. Nadat hij was verschenen, begon mijn Life Review. Mij werd duidelijk gemaakt dat dit het was. Dit was verschrikkelijk.
ALLES wat ik ooit dacht, deed, zei, haatte, hielp, niet hielp, had moeten helpen werd voor mij, de menigte van honderden en iedereen als een film getoond.
Hoe gemeen ik tegen mensen was geweest, hoe ik ze had kunnen helpen, hoe gemeen ik (onbedoeld ook) tegen dieren was geweest! Ja! Zelfs de dieren hadden gevoelens gehad. Het was verschrikkelijk. Ik viel op mijn gezicht van schaamte. Ik zag hoe mijn handelen, of niet handelen, een effect had op andere mensen en hun levens.
Pas toen begreep ik hoe elke kleine beslissing of keuze de wereld beïnvloedt.
Het gevoel dat ik mijn Redder in de steek liet was te echt. Vreemd genoeg voelde ik zelfs tijdens deze verschrikking een medeleven, een acceptatie van mijn beperkingen door Jezus en de menigte Anderen.
Tijdens deze Terugblik was het Kwade wezen er….
…
Ik ben gezegend.
Ik zag mijn hele leven aan me voorbij flitsen, alle goede en slechte ervaringen. Ik leerde dat we boven alles moeten liefhebben in dit leven. En dat onze daden worden bepaald door onze reacties van minuut tot minuut op elkaar en dat onze levens zo sterk van elkaar afhankelijk zijn en dat één leven heel belangrijk is in de cyclus van het leven.
Ik leerde dat zelfmoord de onvergeeflijke zonde tegen de menselijkheid is, want het leven is zo bijzonder, moet worden geëerd en mag niet als vanzelfsprekend worden beschouwd. Lijden is nodig voor hogere verworvenheden en boven alles zijn we hier op aarde om lief te hebben en liefgehad te worden.
Ik heb geleerd dat een simpele glimlach, een vriendelijk woord of erkenning iemands leven kan veranderen.
Ik kreeg een geschenk van inzicht, visioenen en spiritueel bewustzijn van waar het universum uit bestaat.
“Een voorbeeld van mijn levensterugblik was toen ik een klein kind was. We reisden met de auto en stopten ergens onderweg. Er was een rivier niet ver van de weg en mij werd gevraagd om wat water in een emmer uit die rivier te halen.
Ik ging de emmer vullen, maar op de terugweg voelde ik dat de emmer veel te zwaar voor me was. Ik besloot een deel van het water te legen om de emmer lichter te maken.
In plaats van het water daar te legen, zag ik een boom die alleen op een droog stuk land stond. Ik nam de moeite om naar die boom toe te gaan en leegde wat water aan de voet van de boom. Ik heb zelfs een paar seconden gewacht om er zeker van te zijn dat het water in de grond was gedrongen en geabsorbeerd.
In mijn levensoverzicht kreeg ik zo’n applaus en vreugde voor deze eenvoudige daad dat het ongelooflijk is. Het was alsof alle geesten in het universum vervuld waren van vreugde over deze simpele daad en me vertelden dat we trots op je waren.
